‘No work, no pay’ policy, dapat ipatupad din sa lahat ng lingkod-bayan

ni Leonida Sison @Boses | April 23, 2026

Sa gitna ng usapin hinggil sa pananagutan ng mga lingkod-bayan, muling nabuksan ang isang mahalagang tanong: ano nga ba ang tunay na sukatan ng serbisyo-publiko? 

Ang panawagan ng isang mambabatas na huwag munang tumanggap ng suweldo at allowances ang kapwa niya mambabatas na si Senator Ronald “Bato” dela Rosa, na matagal nang hindi dumadalo sa sesyon ay hindi simpleng isyu ng personal na desisyon—ito ay sumasalamin sa mas malalim na problema sa sistema ng pamamahala.

Hindi maikakaila na ang prinsipyo ng “no work, no pay” ay matagal nang umiiral sa hanay ng mga ordinaryong manggagawa. Kapag hindi pumasok, walang sahod—isang patakarang malinaw, diretso, at walang palusot. Ngunit bakit tila nagiging malabo ang ganitong prinsipyo pagdating sa mga halal na opisyal? Kung ang isang mambabatas ay hindi na nakikita, hindi nakikilahok sa deliberasyon, at hindi ginagampanan ang tungkulin, makatarungan pa bang patuloy siyang tumanggap ng benepisyo mula sa kaban ng bayan?

Mas lalong nagiging problematiko ang sitwasyon dahil sa kakulangan ng malinaw na patakaran sa loob ng institusyon. Kung wala palang umiiral na mekanismo upang pilitin ang pagdalo o parusahan ang patuloy na pagliban, malinaw na may butas sa sistema na kailangang agarang tugunan. Hindi sapat ang panawagan lamang; kinakailangan ng konkretong aksyon—mga reporma sa alituntunin na magtitiyak ng pananagutan at disiplina sa hanay ng mga opisyal.

Ang serbisyo-publiko ay hindi pribilehiyo kundi isang pananagutan. Ang bawat pisong ibinabayad sa suweldo ng mga opisyal ay nagmumula sa buwis ng mamamayan. Kaya’t nararapat lamang na ito ay tumbasan ng tapat, aktibo, at malinaw na paglilingkod. Ang kawalan ng presensya ay hindi lamang simpleng pagliban—ito ay pagkukulang sa mandato na ipinagkatiwala ng taumbayan.

Sa huli, ang isyung ito ay hindi lamang tungkol sa isang indibidwal kundi sa integridad ng buong institusyon. Kung nais ng pamahalaan na mapanatili ang tiwala ng publiko, dapat nitong patunayan na walang sinuman ang higit sa pananagutan—anumang posisyon, anumang pangalan. Ang tunay na pagbabago ay magsisimula lamang kung ang mga patakaran ay magiging patas, malinaw, at higit sa lahat, ipinatutupad.