ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | July 13, 2026

Bago pa tayo pumasok sa seminaryo noong 1970, naisulat na ni Padre Eduardo Hontiveros ang lyrics at musika ng sikat na awiting "Pananagutan." Siya rin ang lumikha ng mga bersyon ng Ama Namin at Puso Ko'y Nagpupuri.
Katatapos pa lamang noon ng Ikalawang Konsilyo ng Batikano (Second Vatican Council o Vatican II), na nagbigay-daan sa malawakang reporma sa liturhiya, kabilang ang paggamit ng lokal na wika sa bawat bansa. Noong dekada '60, inabutan pa natin ang Misa sa wikang Latin. Bilang sakristan noon, nasaksihan natin kung paano idinaraos ang buong Misa sa Latin. Maganda, banal, at marangal ang pagdiriwang, ngunit tila may puwang na kailangang punan. Bago pa ito lubos na mapansin ng marami, nakita na ito ni Padre Eduardo Hontiveros.
Mayroon nang ilang awitin sa wikang Tagalog noon, ngunit maituturing na isang malaking pagbabago ang paglikha niya ng mga awit para sa Misa sa wikang Pilipino. Hindi kataka-takang isa sa kanyang mga unang isinulat ang "Pananagutan," isang awiting nananatiling makabuluhan hanggang ngayon.
“Walang sinuman ang nabubuhay para sa sarili lamang.Walang sinuman ang namamatay para sa sarili lamang.Tayong lahat ay may pananagutan sa isa’t isa.Tayong lahat ay tinipon ng Diyos na kapiling Niya.Sa ating pagmamahalan at paglilingkod sa kaninuman,Tayo ay nagdadala ng balita ng kaligtasan.”
Ang mensahe nito ay malinaw: hindi umiikot ang buhay sa sarili lamang. Ano ang mangyayari sa tao, sa pamilya, sa pamayanan, at sa buong bansa kung sarili na lamang ang iisipin ng bawat isa? Hindi ba't ito ang unti-unting nakikita natin ngayon? Mas nangingibabaw ang "ako," "kami," at "amin," habang humihina ang diwa ng "ikaw," "tayo," at "atin."
Noong isang araw, napanood ng publiko ang palitan ng argumento ng depensa at prosekusyon kaugnay ng video ng Bise Presidente na naglalaman ng pagmumura at pagbabanta laban sa Pangulo, sa kanyang asawa, at sa Speaker of the House of Representatives. Bagama't nakatuon ang pagdinig sa mga teknikal na usapin, nananatili ang pangunahing tanong: May pananagutan ba ang isang mataas na opisyal sa bawat salitang kanyang binibigkas?
Tulad ng binigyang-diin ng isa sa mga abogado ng prosekusyon, seryoso ang anumang pahayag na nagmumula sa pangalawang pinakamataas na opisyal ng bansa. Ang mga salita ng isang lider ay may bigat at maaaring magkaroon ng malawak na epekto sa publiko.
Hindi lamang ito usapin ng isang tao o isang pangyayari. Sa paglipas ng mga taon, tila humina ang pagpapahalaga sa maayos, magalang, at responsableng paggamit ng salita. Dumami ang pagmumura, pang-iinsulto, pagbabanta, at pagpapakalat ng kasinungalingan sa pampublikong diskurso. Dahil dito, unti-unting nabawasan ang pagpapahalaga sa pananagutan sa paggamit ng kapangyarihan at impluwensiya.
Ganito rin ang hamon sa pamamahala. Ang tiwalang ibinibigay ng mamamayan sa mga pinuno ay isang pananagutang dapat ingatan. Kapag nawawala ang pananagutan, lumalalim ang problema ng katiwalian at nababawasan ang tiwala ng publiko sa mga institusyon. Hindi lamang ang mga indibidwal ang dapat managot, kundi maging ang sistemang nagpapahintulot na makalusot ang mga lumalabag sa batas at tiwala ng taumbayan.
Kaugnay nito, nakausap din natin si Propesor Manuel Bonifacio, dating propesor ng Sosyolohiya sa Unibersidad ng Pilipinas. Muli naming napag-usapan ang kahalagahan ng pananagutan bilang pundasyon ng isang maayos na lipunan. Sa panahong tila nalilimutan na ang pagpapahalagang ito, marahil ay nararapat na magsimula tayong muli—sa mga awit, sa mga salita, at higit sa lahat, sa ating mga gawa. Sapagkat ang tunay na pananagutan ay hindi lamang inaawit, kundi isinasabuhay.



