Dagdag-trabaho kontra kahirapan

by Info @Editorial | May 3, 2026

Dumarami ang Pilipinong walang trabaho, ayon sa Philippine Statistics Authority (PSA).

Ayon sa datos ng PSA, umabot sa humigit-kumulang 2.96 milyong Pinoy ang walang trabaho noong Enero 2026, na katumbas ng 5.8% unemployment rate—mas mataas kumpara sa nakaraang taon.

Ibig sabihin, milyun-milyon pa rin ang walang mahanap na pagkakakitaan kahit sinasabing bumabangon ang ekonomiya.

Isa sa dahilan nito ay kulang ang trabaho at hindi tugma ang kasanayan ng mga tao sa kailangan ng mga kumpanya.

May mga sektor ding mabagal pa ring makabawi, kaya kaunti ang oportunidad.

Malaki ang epekto nito sa mga pamilya—hirap sa pang-araw-araw na gastusin at walang kasiguruhan sa kinabukasan.

Hindi sapat ang basta pagbaba ng porsyento kung marami pa rin ang hirap makahanap ng maayos na trabaho.

Kailangan ng gobyerno ng konkretong solusyon: mas maraming trabaho, mas maayos na training, at suporta sa mga manggagawa. Dahil ang trabaho ay hindi lang kita—ito ang susi sa mas maayos na buhay at pag-unlad ng bayan.

Mas mabigat na parusa sa pekeng doktor

by Info @Editorial | May 2, 2026

Dumarami ang mga pekeng doktor—at malinaw na delikado ito. 

Hindi sila basta manloloko kundi inilalagay nila sa panganib ang buhay ng tao. 

Walang sapat na kaalaman, walang lisensiya, pero may lakas ng loob 'maggamot' at maningil.

Bakit may nabibiktima? Dahil kulang ang access sa maayos at abot-kayang serbisyong medikal. Kapag gipit o malayo sa ospital, napipilitan ang iba na sumugal.

Hindi puwedeng puro hulihan lang. Kailangan ng mas mahigpit na regulasyon, mabilis na aksyon, at malinaw na impormasyon sa publiko kung paano beripikahin ang tunay na doktor. 

Kasabay nito, dapat ayusin ang sistema ng healthcare—gawing mas abot-kaya at mas malapit sa tao.

Ang kalusugan ay hindi dapat ipinagkakatiwala sa peke. Kung pababayaan ito, mas maraming buhay ang malalagay sa alanganin.

Pangakong reporma sa manggagawa, paulit-ulit na napapako

by Info @Editorial | May 1, 2026

Tuwing Mayo 1, binabati ang mga manggagawa—pero hanggang kailan mananatili sa pagbati lang? 

Habang may mga talumpati at selebrasyon, milyun-milyong Pilipino ang araw-araw na nakikipagbuno sa kakarampot na sahod, kontraktwalisasyon, at kawalang katiyakan sa trabaho. Hindi ito simpleng isyu—ito ay malinaw na anyo ng pang-aabuso.

Hindi kailangang daanin sa magagandang salita ang katotohanan: pinapasan ng manggagawa ang ekonomiya, pero sila rin ang pinakapinagkakaitan. Habang tumataas ang presyo ng bilihin, nananatiling kapos ang kita. Habang lumalaki ang kita ng malalaking kumpanya, nananatiling gipit ang nasa ibaba. Ito ba ang hustisya?

Kung seryoso ang pamahalaan at pribadong sektor sa pagkilala sa manggagawa, tigilan ang pakitang-tao. Ipatupad ang makatarungang sahod, wakasan ang kontraktwalisasyon, at siguraduhin ang ligtas at disenteng trabaho. Hindi pabor ang mga ito—karapatan.

Ang Araw ng Paggawa ay hindi dapat tahimik na paggunita. Ito ay araw ng paniningil. Paniningil sa mga pangakong napako, sa sistemang pumapabor sa iilan, at sa kulturang tila normal na ang pagsasamantala. Hindi na sapat ang pasensya.

Panahon na para maging malinaw: kung walang manggagawa, walang ekonomiya. At kung patuloy silang babalewalain, hindi rin dapat asahan ang katahimikan.