Edith Burgos, ehemplo ng matatapang at magigiting na Pinay ngayong Buwan ng Kababaihan

Fr. Robert P. Reyes / Patakbo-Takbo

Bihira lamang kaming magkita ni Gng. Edith Burgos, ang nanay ng nawawalang si Jonas Burgos. Ngunit sa mga pagkakataong nagkikita kami ay masaya at malalim ang aming palitan ng usapan.

Malawak ang karanasan at kaalaman niya sa maraming bagay. Matagal nitong sinuportahan ang kanyang matagal nang pumanaw na asawang si Joe Burgos na nagtatag ng pahayagang Malaya noong Martial Law.

Nasaksihan niya ang makulay at mapanganib na buhay ng kanyang mamamahayag na asawa. At nang pumanaw ang kanyang asawa, akala marahil niya na magsisimula na ang kanyang tahimik na buhay. Subalit, kabaligtaran nito ang nangyari. Ilang taon na ang nagdaan noong ika-26 ng Abril, 2007, nang basta na lang dinukot ang kanyang anak na si Jonas Burgos sa Ever Gotesco, Commonwealth Avenue.

Ang tahimik na asawa ng kilalang si Joe Burgos ay biglang lumabas sa kanyang tahimik na lungga upang ipagsigawang, “Nasaan na ang aking anak?” Halos 13 taon nang sumisigaw si Edith pero hindi humihina at nawawalan ng tapang ang kanyang tinig.

Kakaiba ang katapangan ni Edith at naintindihan natin kung saan ito nanggagaling. Tiyak na malaki ang ambag ng kanyang pagiging asawa ng mahusay at kritikal na manunulat. Ngunit isang mahalagang bahagi ng kanyang pagkatao ay ang pagiging kontemplatibong layko na kasapi ng Third Order Carmelites.

At isa ito sa madalas naming pag-usapan sa gitna ng samu’t saring isyung may negatibo o positibong epekto sa bansa at mamamayan. Maaari bang paghugutan ng lakas at inspirasyon ang buhay-espiritwal o buhay-panalangin para sa pagkilos at pakikisangkot? Sa kaso ni Edith, isang umaalingawngaw na “oo”.

Dapat ba siyang magreklamo at magprotesta sa pagdukot at pagkawala ng kanyang anak? Mabuti na lang at may kakayahan siyang magreklamo at ipahayag ang kanyang paninindigan at damdamin hinggil sa pagdukot at pagkawala ng kanyang anak. Kung hindi dahil sa kanyang walang sawang pagprotesta at pamamahayag ng damdamin at prinsipyo, baka tuluyan nang nakalimutan si Jonas.

Noong Mayo, 2018, naghain si Edith at mga kasapi ng iba’t ibang grupo ng “Writ of Amparo” at “Habeas Corpus” laban sa diumano’y Red Tagging mula kay Pangulong Rodrigo Duterte at hanggang sa maraming opisyal ng Armed Forces of the Philippines (AFP) tulad ni Gen. Hermogenes Esperon at mga miyembro ng “Task Force to End Local Communist Armed conflict. Samantala, noon namang Mayo, 2019, naghain din ng kasong perjury si Gen. Esperon at kampo nito laban kay Edith at iba pang mga kasapi ng demokratikong grupo.

Hindi na ito bago pagkatapos maabsuwelto ang ilang nakasuhan ng sedisyon at tinuluyan ang dalawang pari na sina Fr. Bert Alejo Sj at Fr. Flavie Villanueva SVD at iba pang mga personalidad.

Kung meron nang naunang kaso ng sedisyon at sinundan pa ito ng kasong perjury laban kay Edith at iba pang isinasangkot nila, malinaw ang mensahe. Huwag kayong makikialam at magrereklamo kung hindi kayo papipigil, mananagot kayo.

Napakagandang basbas ng Diyos ang kasong ito para kay Edith at mga kasama nito. Napakagandang hamon na bumaling at umasa sa karunungan, kapayapaan at lakas ng Panginoong HesuKristo.

At napakagandang nataon ang kaso laban sa magigiting na kababaihan ngayong linggo ng pandaigdigang Araw ng Kababaihan. Matatakot ba ng pangulo at ni Gen. Esperon ang mga lumalaban para sa katotohanan, katarungan, kapayapaan at ang “Rule of Law”?

Ngayong Buwan ng Kababaihan, nawa’y pagkalooban ng Diyos ng lakas, tapang at tatag ng paninindigan si Edith at napakarami pang matatapang at magigiting na kababaihang Pinay tulad nina Sen. Leila de Lima, Maria Ressa at iba pa. Mabuhay ang lahat ng matatapang at magigiting na babaeng Pinay.