Sila raw ‘yung mga naisusulat sa Bibliya... MGA PANINIWALA KUNG BAKIT TINATAWAG NA BANAL ANG INDIBID

Sr. Socrates Magnus II

Bigyang-daan na­tin ngayon ang email ni Gilbert ng Gilberto_ Dagupan@facebook. com

Dear Señor,

Ang sabi ng pari sa Simbahan, wala raw taong banal maliban kay Jesus.

Tapos, sabi pa niya, wala raw mga bagay na banal, kaya huwag daw akong sumamba at maniwala sa mga banal na bagay.

‘Yung lolo ko ay may agimat at ang sabi niya ay buhay at banal daw ‘yun dahil ipina­mana pa sa kanya ‘yun ng lolo niya.

Totoo kaya ‘yun? Hihintayin ko ang ma­giging sagot ninyo.

Thanks!

Naghihintay,

Gilbert

Sa iyo Gilbert,

Baka hindi tunay na pari ‘yung sinasabi mo o kaya siya ay pastor o ministro ng ibang Sim­bahan.

Gayunman, ganito ang sabi ni God, “ang aking templo ay banal na lugar”. Dagdag pa Niya, “ang altar ay kabanal-banalang lugar”.

Kaya hindi natin ma­laman kung ‘yung pari na sina­sabi mo ay sinunga­ling o si God mismo ang nag­sisinungaling.

Eh, ‘yung mismong hawak-hawak na Bibliya ng mga tao ay baka hin­di napansin ng pari at ng mga pastor, ang pag­kalaki-laki at sobrang linaw na mga letra na nakasulat dito.

Balikan natin si God, sabi Niya, “ang unang bunga ng halaman ay sagrado o banal, kaya ang bawat ani ay dapat na ibigay o ialay kay God”.

Malinaw ang kan­yang sinabi, pero ma­giging malabo ito kung mapagkunwari ang mga mangangaral.

Alam mo, iho, naitala sa kasaysayan ng ating bansa na noong unang panahon ng mga Kas­tila, dito sa atin ay binola nila ang ating mga ni­nuno.

Ang sabi nila, dapat daw gawing pari ang mga panganay na lalaki, kaya noon, ang mga pa­nganay na Pilipino ay na­giging mga pari dahil ina­lay sila kay God.

Naitala rin sa kasay­sayan ng bawat bayan na ang mga unang ani sa sakahan at taniman ay ibinibigay sa pari da­hil ang unang ani ay dapat na ialay kay God.

Kaya noon, ang mga pari ay inilalarawan ng mga pintor na malalaki ang tiyan at matataba, ito ay dahil ang maga­ganda at matatamis na bunga ng mga magsa­saka ay sa kanila napu­punta.

Naitala rin at hang­gang ngayon ay usung-uso pa na ang unang sahod o kita ng mga nag­hahanapbuhay ay para kay God, pero medyo iba na ngayon.

Samantala, dahil sob­rang mahirap ang buhay ngayon, ang unang sa­hod ay pambayad lang sa mga utang.

Ngunit, medyo na­bago na rin ang takbo ng mundo dahil ang unang sahod ay pambili ng bagong cellphone dahil ngayon, hindi puwede na ang tao ay walang magandang cellphone, kumbaga, hindi na inu­una ang pag-iintrega sa magulang at kinakali­mutan na rin ang mga inutang.