Pagpabor ng gobyerno sa pag-import ng bigas, pagpatay sa mga magsasaka ang kapalit

FR. ROBERT P. REYES / PATAKBO-TAKBO

MULI akong naglakbay patungong Santiago, Isabela noong ika-14 ng Agosto. Bandang alas-2:00 ng madaling-araw sa pagitan ng Santa Fe at Aritao nang bigla akong nagising. Hinawi ko ang kurtina upang tingnan ang daan, mabagal ang takbo ng bus dulot ng matinding trapik.

Sa pagkakataong ‘yun, hindi maganda ang aking pakiramdam na parang nahihilo at nasusuka na hindi maintindihan. Sa hirap na aking dinaranas, paulit-ulit akong nagtatanong sa aking isipan, “Gaano pa ba ka­layo ang aking lalakba­yin? Gaano pa kalayo ang Santiago, Isabela?”

Naghalu-halo na ang mga damdamin at pakiramdam ng pagkainip, pagod at hirap sa aking kalooban at tulad ng aking pagtatanong tungkol sa tagal ng biyahe, kailangan din nating itanong kung bakit habang tumatagal, tila parami nang parami ang mga problemang hindi nalulutas kaysa sa nabibigyan ng solusyon?

Ano ba ang ugat ng duma­rami at lumalalang problema tulad ng krimina­lidad, kakulangan ng trabaho, kahirapan at iba pa? Ang taumbayan ba laban sa mga lider ng bansa? Bagama’t, kasali ang mamamayan sa lumalalang problema, hindi sa kanila maibibintang ang buong sitwasyon. Hindi taumbayan ang gumagawa ng desisyon na nagsisimula sa mga panukalang-batas. Hindi taumbayan ang gumagawa ng presidential orders.

Isa sa pinakamalaking pinagmumulan ng palay ang Isabela ngunit malungkot ang maraming magsasaka roon dahil sa ipinasang batas sa Senado na in-sponsor ni Sen. Cynthia Villar. Sa Rice Tariff Law, tinatanggal ang mara­ming taripa laban sa pag-angkat ng bigas upang mapa­dali ang pagpasok ng bigas mula sa ibang bansa. Kaug­nay nito, lilikha raw ito ng P10-billion Rice Competitiveness Enhancement Fund.

Ano ba ang uunahin ng pamahalaan, tulungan ang mga magsasaka upang gumanda ang produksiyon ng palay at kikitain mula rito o ang pagpayag ng malayang pagpasok ng iniaangkat na bigas? Dahil madali na lang umangkat ng bigas, maraming negosyante na mayroong malaking pondo ang mag-uunahan na maging “rice importer”. Hindi ba, ito mismo ang tinatawag na Liberal Capitalism na mas nagpa­payaman sa mga mayaya­man at nagpapahirap naman sa mga mahihirap?

Kapag nawala ang bigas sa hapag-kainan dahil hindi natin kayang labanan ang pagdagsa ng “imported rice”, baka hindi lang kagutuman ang ating maramdaman.

Kaya sa ating mga mambabatas, mahal na mamamayan, gaano pa katagal ang ating lalakbayin?