Pangakong reporma sa manggagawa, paulit-ulit na napapako

by Info @Editorial | May 1, 2026

Tuwing Mayo 1, binabati ang mga manggagawa—pero hanggang kailan mananatili sa pagbati lang? 

Habang may mga talumpati at selebrasyon, milyun-milyong Pilipino ang araw-araw na nakikipagbuno sa kakarampot na sahod, kontraktwalisasyon, at kawalang katiyakan sa trabaho. Hindi ito simpleng isyu—ito ay malinaw na anyo ng pang-aabuso.

Hindi kailangang daanin sa magagandang salita ang katotohanan: pinapasan ng manggagawa ang ekonomiya, pero sila rin ang pinakapinagkakaitan. Habang tumataas ang presyo ng bilihin, nananatiling kapos ang kita. Habang lumalaki ang kita ng malalaking kumpanya, nananatiling gipit ang nasa ibaba. Ito ba ang hustisya?

Kung seryoso ang pamahalaan at pribadong sektor sa pagkilala sa manggagawa, tigilan ang pakitang-tao. Ipatupad ang makatarungang sahod, wakasan ang kontraktwalisasyon, at siguraduhin ang ligtas at disenteng trabaho. Hindi pabor ang mga ito—karapatan.

Ang Araw ng Paggawa ay hindi dapat tahimik na paggunita. Ito ay araw ng paniningil. Paniningil sa mga pangakong napako, sa sistemang pumapabor sa iilan, at sa kulturang tila normal na ang pagsasamantala. Hindi na sapat ang pasensya.

Panahon na para maging malinaw: kung walang manggagawa, walang ekonomiya. At kung patuloy silang babalewalain, hindi rin dapat asahan ang katahimikan.