Taliwas sa layuning mailigtas sila sa kapahamakan... MGA NAIDULOT NG DENGVAXIA SA MGA BIKTIMA HINDI

PAO CHIEF PERSIDA ACOSTA / DAING MULA SA HUKAY HUSTISYA

ANG layunin ng mga nagpapabakuna ay ang mailigtas sila at ang ka­nilang mga mahal sa bu­hay sa partikular na ka­ramdaman na pinopro­teksiyunan ng bakunang itinurok sa kanila. Dahil sa proteksiyong ito, ina­asahan ang kapanatagan sa isipan at kaayusan ng kalusugan ng nabakuna­han. Ito ang dapat nara­nasan ng mag-asawang Rolando at Rocelyn Be­naro sa kanilang anak na si Nicole Benaro, ngunit, kabaligtaran nito ang nangyari sa kanila dahil sa pumaltos na bakunang Dengvaxia.

Torture sa isip ang pinag­daanan at patuloy na narara­na­san nina G. at Gng. Benaro at si Nicole naman ay torture sa isip at katawan ang matin­ding naranasan bago puma­naw. Si Nicole ang pang-isandaan at tatlumpu’t da­lawa (132) sa mga naturukan ng Dengvaxia, nakaranas ng senyales at sintomas, com­mon pattern of serious ad­verse effects na consistent sa Sanofi declaration sa FDA noong Disyembre 22, 2015 at namatay na sumailalim sa forensic examination ng Pub­lic Attorney’s Office (PAO) Forensic Team, pagkatapos hilingin ang serbisyo ng gru­po ng mga pamilya ng mga yumao. Patuloy silang bini­bigyan ng libreng serbisyo-legal ng aming tanggapan sa pangunguna ng inyong ling­kod bilang tugon din sa ka­nilang kahilingan.

Si Nicole, labindalawang (12) taong gulang ay binawian ng buhay noong Abril 15, 2019 sa Philippine Chil­dren’s Medical Center (PCMC) sa Quezon City. Naturukan siya ng Dengvaxia sa kanilang health center noong Setyem­bre 8, 2017. May mga naob­serbahang pagbabago sa ka­tawan at kalusugan ni Nicole mula noong huling linggo ng Mayo 2018 kung kailan lu­ma­ki ang kanyang leeg na parang may beke. Pagkata­pos ay namaga na ang kan­yang mga mata hanggang sa ibaba ng kanyang katawan. Pinatingnan siya ng kanyang mga magulang sa albularyo, ngunit, dinala rin siya sa os­pital. Noong June 2018 ay pina-check-up siya ng kan­yang mga magulang sa PC­MC at siya ay na-diagno­sed na mayroon diuma­nong nephrotic syn­drome. Na-confine siya roon sa PCMC at pag­ka­tapos ng isang ling­­go ay bumuti na­man ang kanyang kala­gayan. Nawala ang manas niya, subalit, siya ay binig­yan ng prednisone, enalapril at calcium carbo­nate para sa kanyang main­tenance.

Gumaling si Nicole, su­balit, napansin ng kanyang mga magulang na madali si­yang mapagod. Sa kaunting galaw niya ay napapagod siya at hinihingal. Palagi na rin siya noong may ubo at si­pon. Ayon sa kanyang dok­tor ay namamanas di­uma­no siya kapag nagkaka­roon ng impeksiyon. Da­hil dito, siya ay niresetahan ng antibiotics. Naging buwa­nan na rin ang check-up niya sa PCMC. Naobserbahan noong Hunyo hanggang August 13, 2018 na patuloy pa rin ang pa­mamanas niya. Nawawala ito, subalit, bu­ma­balik pa rin. Noong Au­gust 13, 2018 ay pina-check-up ulit siya ng kanyang mga magulang sa PCMC dahil pa rin sa pa­mamanas niya, binigyan siya noon ng amo­xi­cillin.

Ito ay dagdag sa mga dati niyang iniinom na gamot. Umayos ang kalagayan niya, pero bumalik na naman ang pamamanas niya sa mga su­munod na araw.

Ang pamamanas ay na­ging paulit-ulit na parte ng kanyang mga karamdaman hanggang sa magkaroon ng mga seryosong manipestas­yon ang kanyang mga sulira­ning pangkalusugan na nag­hatid na rin sa kanyang hu­ling hantungan.

Nakasaad sa ibaba ang bahagi ng salaysay ng mag-asawang Rocelyn at Rolan­do Benaro na gu­mugu­nita sa masakit at ma­pait ni­lang karanasan na may kaug­nayan sa Dengvaxia, lalo na sa kanilang anak na si Nicole:

“Noong November 26, 2018 ay muli namin siyang dinala sa ospital. Isa lamang ito sa palaging follow-up check-up niya. Nagsimula na siyang hindi makapasok sa eskuwelahan. Manas pa rin ang aming anak hanggang sa sinabi­han kami na isa­­­­sa­ila­lim siya sa renal biopsy at da­hil sa sobrang mahal ng bayad ng nasabing procedure ay hindi namin ito naipagawa.”

“Muli kaming bumalik sa PCMC noong December 6, 2018 para sa kanyang bu­wanang check-up. Nang pa­nahong ito ay sobra ang pag­kamanas niya at lumaki ang kanyang tiyan. Ipinagpatu­loy lang nila ang kanyang mga gamot”.

“Noong January 3, 2019 ay ibinalik muli namin siya sa PCMC, manas pa rin ang buo niyang katawan at nag­tataka na sila kung bakit hin­di nawawala ang kanyang pamamanas sa kabila na siya ay binibigyan ng gamot. Sinabihan kami na isailalim siyang muli sa renal biopsy, subalit, sa kakulangan pa rin ng pera ay hindi namin na­ipagawa ang nasabing pro­cedure. Binigyan muli siya ng antibiotic. Matapos noon ay umuwi na kami. Bumalik kaming muli noong January 10, 2019. Manas pa rin ang buo niyang katawan at si­nabihan kami na mayroon na siyang steroid dependent and relapse, subalit, itinuloy pa rin nila ang pagbibigay sa kanya ng steroids”.

“Noong February 7, 2019 ay muli siyang na-confine sa PCMC. Nagtagal kami roon ng isang (1) ling­go. Binigyan siya noon ng al­bumen dahil sobra na noon ang kanyang pama­manas. Binigyan siyang muli ng iba pang gamot. Maraming ga­mot na ang ipinaiinom sa kanya, subalit, hindi naman bumubuti ang kalagayan niya. Nagkaroon na rin siya ng pneumonia kaya binig­yan na siya ng antibotic para rito. Noong March 31, 2019 ay muli namin siyang di­nala sa PCMC. Doon ay grabeng sakit ang naramda­man ng aming anak dahil sumasa­kit daw ang kan­yang mga buto sa ibabang bahagi ng kanyang mga paa. Nag­kakaroon din ng mga butas ang kanyang mga paa kung saan may lumalabas na tubig sa sugat niya na naging re­sulta ng pagkakamot niya tuwing siya ay nangangati. Lu­mabas kami sa os­pital noong April 6, 2019 da­hil baka mahawa siya sa os­pital kapag hindi siya naila­bas”.

“Noong April 10, 2019 ay nag-seizure ang aming anak, bandang 4:30 ng ma­daling-araw. Mga 4:45 ay nag-seizure ulit siya hanggang sa nag­­pasya kaming dal­hin siya sa PCMC. Ha­bang nasa taxi kami ay muli siyang nag-seizure. Pagdating sa ospital ay nilagyan siya ng suwero at sinabihan kami na lalag­yan siya ng tubo at NGT. Ki­nabitan din siya ng catheter noon. Sa mga su­munod na araw ay lumalala ang kala­gayan niya. Hirap na siya noon sa paghinga hanggang sa dinala na siya sa ICU. Na­natili kami sa ospital hanggang sa siya ay bi­na­wian ng buhay noong April 15, 2019”.

Pabalik-balik sa ospital, pagsasailalim sa iba’t ibang pagsusuri, pamamanas, pag­kakaroon ng impeksiyon, pneumonia at seizure, nilag­yan ng suwero, tubo at NGT, kinabitan ng catheter at ini­lagay sa ICU – ang lahat ng ito na bahagi ng labis na paghihirap ni Nicole bago siya namatay ay ramdam mismo ng kanyang pisikal na katawan at maging ng kanyang kalooban.

Kaytin­ding hagupit sa damdamin ng kalunus-lunos na sitwas­yong ito ni Nicole sa kanyang mga magulang. Anila: “Ma­laki ang paghi­hirap ng aming anak nang mga panahong nasa ospi­tal siya. Napaka­raming sakit ang pinagda­anan niya sa kanyang mu­rang edad. Doble sa sakit ng mga naramdaman niya ang aming naramdaman sa bawat oras na nakikita na­min siyang naghihirap dahil wala kaming magawa para sa kanya para maibsan man lang sana ang paghihirap niya habang lumalaban siya sa kanyang sakit. Nang ha­wakan namin siya bago siya nalagutan ng hininga ay na­ramdaman naming napaka­lambot ng likod na bahagi ng kanyang katawan. Awang-awa kami sa aming anak dahil alam naming labis ang kanyang paghihirap. Ang tiyan niya ay napakatigas, subalit, ang buong katawan naman niya ay malambot. Sadyang kalunus-lunos ang naging kalagayan ng aming anak. Napakasakit nito para sa amin.”

Ang kaganapang ito na tumimo sa puso nina G. at Gng. Benaro at ang matinding pagmamahal nila sa kanilang anak na si Nicole, ang nagtulak sa kanila na lumapit sa aming tanggapan at sa PAO Foren­sic Team upang magkaroon ng kaliwanagan ang tila pa­laisipan na bumabalot sa pagkamatay ng kanilang anak at matamo ang katarungan para sa kanya.

Ang ibig sabihin diuma­no ng pangalang Nicole ay “victorious”. Sa kanyang mga pagpaparamdam, tila ipina­aabot ni Nicole ang kanyang pagnanais na makamit ang ta­gumpay na siyang kahulu­gan ng kanyang pangalan.

Kami na mga mana­nanggol niya at mga kasama namin sa adbokasiya higit sa lahat ang kanyang nagma­ma­hal na pamilya ay patuloy na mag­pu­punyagi sa abot ng aming makakaya upang ma­tamo ang tagumpay ng kata­rungan na sana ay ika­lugod ng kan­yang puso at ikata­hi­mik ng kanyang pagkaka­himlay sa kabilang buhay.

(Itutuloy)