top of page
Search

ni Judith Sto. Domingo @Asintado | February 13, 2026



Asintado ni Judith Sto. Domingo


Bago ang lahat, nais kong bigyang pugay ang ating mga masugid na tagatangkilik, lalo na ang mga naglalaan ng panahong ipahayag ang kanilang damdamin o hinaing sa pamamagitan ng sulat o email tulad nina Ginoong Rudy Ruiz, Jun Gador, Benny Gayon, Lorena Chua, Ilynn Ojeda, at marami pang iba. 


Kayo ang nagbibigay-inspirasyon sa inyong abang lingkod upang patuloy na magbahagi ng ating kaisipan at panawagan sa iba't ibang ahensya ng pamahalaan gaano man tila kakupad ang katugunan o pag-usad ng bayan. 


Gaya rin ninyo, madalas ay nagtatanong tayo kung may pag-asa nga ba ang sistema ng Pilipinas o patuloy lamang na aanurin sa sistemang palyado ng ating lipunan? Ngunit tulad ng isang nagmamahal sa kanyang sinisinta ay ayaw nating isuko na lamang ang ating kakayanang maglingkod sa bayan sa pamamagitan ng ating munting mga kaparaanan. Sapagkat ang mga matang ating tinataglay ay laging nakakaaninag ng liwanag, at namamag-asang may bukas na hinaharap kung ang ating taglay na kapangyarihan at kakayanan ay hindi natin ihahabilin sa dapithapon ng pagkalugmok. 


Oo, ang buhay-kolumnista ay malayo sa pagiging higaan ng mga rosas. Kundi ito ay matinik na buhay ng pagbibigay ng sarili. Na kahit ang nauupos mo nang lakas sa magdamag ay iyo pa ring ipagkakaloob sa ngalan ng kapahayagan ng puso at damdamin ng taumbayang iyong nauulinigang nananaghoy. Ito ay pagmamalasakit sa kababayang nakadarama ng kaapihan o pang-aabuso o kapabayaan, na kahit hindi mo sila kilala ay ituturing mong iyong sariling dugo at laman, sa ngalan ng matimyas na pagtatanggol. 


Dumarating rin naman ang maraming sandali na ang ating mga sinulat at tila dininig at binigyang katugunan ng mga ahensiya ng pamahalaang ating inasintang pangalanan, maging ang kani-kanilang tagapanguna. Iisa man tayo sa maraming nagtulong-tulong ay itinuturing nating malaking tagumpay ang anumang naganap na katugunan sapagkat ito ay tagumpay ng bayan. 


Ilang buwan na lamang ay magdiriwang na ang inyong lingkod ng ikaapat na taon ng pagsusulat ng opinyon sa minamahal na payagang ito. Masasabi kong ang apat na taon ay kumpol ng panahon ng pagyabong sa pang-unawa at pakikipag-ugnayan sa ating mga maliliit na kababayan. 


Bagamat sa ating nakaraang paglilingkod sa gobyerno ay taos-pusong pagsisilbi rin sa bawat lumalapit, kilala man natin o hindi, ang ating iginagawad, sa paniniwalang anumang ginawa natin sa pinakaaba nating kapwa ay hain natin sa Maykapal, ay mayroong kakaibang dalang inspirasyon ang kalakip ng pagiging isang kolumnista. 

Marahil, ito ay isang panawagang hindi ko pinangarap man lamang na marating, lalo na sa panahong tayo ay nagiging madaling dapuan ng kung anu-anong sakit, na sa awa ng Maykapal ay gumagaling—hangga't ang ating misyon sa mundong ibabaw ay hindi pa natin nagagampanan. 


Kagaanan ring magbahagi sa inyo ang mga aral ng panahon at buhay, na natatanging ating naharap o ibinahagi rin sa atin ng ating mga tagatangkilik. Ang ating mga karanasan, lalo na ang mga may dalang pait o lumbay, ay huwag ikasadlak sapagkat may aral itong dala na naghihintay maibahagi sa iba para hindi na sapitin o maiwasan ng iba. 


Gaya na lamang ng araw na ito, na bagama't punumpuno ng kaganapan para sa inyong lingkod, ay nakuha pa nating magsumiksik sa isang sulok upang tumipa sa keyboard ng ating computer kahit kagagaling lamang natin sa sakit at kailangan pa rin sana ng sapat na pahinga. 


Buong araw tayong dumalo ngayon sa sinusuportahan nating pag-aasikaso ng buong pamahalaan para palawigin ang pinagkukunan ng enerhiya at kalaunan ay magmura ang kuryente, at kabilang dito ang paglinang sa enerhiyang nukleyar na malinis at walang palya buong taon at ligtas na sa pag-inog ng teknolohiya at pagkatuto ng mundo sa samu't saring karanasan sa paggamit nito. 


Isang maituturing nating tagumpay ang pagkakabuo ng streamlined licensing flowchart para sa pananagumpay ng mga proyektong nukleyar sa bansa, na inaasam nating mapagana na sa 2032 para hindi na tayo laging nakaasa sa marumi at mahal na mga pinagkukunan ng enerhiya. Ayaw na nating magbayad ng mahal na kuryente. 

Isa lamang iyan sa ating mga pangarap, bilang isang mamamayang bukas ang isipan sa mga kinakailangang pagbabago na hindi dapat masikil ng kamangmangan at walang basehang pangangamba. 


Marami pa tayong mga hiling, na isa isa nating inilalatag sa espasyong ito, kasama ang sundot at latay sa mga kinauukulan, na sa panahon ng massive social engagement sa gitna ng social media ay hindi na maaaring matulog lamang sa pansitan. 


Kung may reaksyon, sumbong o katanungan, sumulat sa ASINTADO ni Judith Sto. Domingo sa BULGAR Bldg., 538 Quezon Ave., Quezon City o mag-email sa asintado.bulgar@gmail.com.


 
 

ni Judith Sto. Domingo @Asintado | February 6, 2026



Asintado ni Judith Sto. Domingo


Panahon ng midyear commencement exercises o graduation ang linggong ito. Marami-rami rin ang mga mag-aaral na nagsipagtapos na ng kani-kanilang kurso na binuno ng apat o mahigit pang mga taon. Nagsisitalunan sa tuwa matapos nilang makuha sa wakas ang pinaghirapang diploma, habang ang iba ay may medalya pa. 


Ngunit ang katanungan: Makakakuha ba agad sila ng trabahong kanilang napupusuan? Gaano katagal sila makikipagbuno sa kakaunting job openings na kadalasan ay may mga kakilala sa loob o rekomendasyon ang pinapaboran ng pagkakataon? At kung matanggap naman sa trabaho, sapat ba ang susuwelduhin para makaraos nang hindi nanggigitata? O kulang pa ba ito sa pantustos sa transportasyon, pagkain at iba pang mga pangangailangan? 


Bukod pa r’yan, ang trabaho kayang iyan ay tatratuhin sila nang maayos o sobra-sobra sa walong oras lagi ang kailangang gugulin na hindi na nararapat?


Para sa mga naging madali ang paghahanap sa unang trabaho ay isang umaatikabong palakpakan at pagsaludo. Sapagkat hindi iilan ang natagalan ng labis o hanggang ngayon ay hindi pa makakita ng mailap at maayos na trabahong angkop sa tinapos. 


Naalala ko tuloy ang kinuha kong dating tagapag-alaga ng aking noo'y maliit pang anak. Siya ay nakatapos ng kolehiyo ngunit minabuting mag-apply bilang yaya kaysa magdildil ng asin o maging pabigat sa mahirap ring magulang. Hanggang sa ipinasok na namin siya ng trabahong angkop sa kanyang pinag-aralan upang ito naman ay magamit niya. 


Samantala, galing lamang tayo sa isang tanggapan ng gobyerno kanina at naikuwento sa atin ng ating sinadya na hanggang ngayon ay hindi pa muling tinatawagan ang kanyang pamangkin ng inaplayan nitong tanggapan. Nainterbiyu na ngunit wala pang kasunod na hakbang. 


Sa aming pagkukuwentuhan ng aking bunsong anak na nagtapos noong isang taon, marami sa kanyang mga nakakausap at nakakasalamuhang kabataang kakatanggap lamang sa trabaho ang hirap pagkasyahin ang suweldo. Paano ba naman, upa pa lamang sa tirahan ay sampung libo na.


Kung may kahati sa pag-upa ay tig-limang libo lamang. Kung uuwi ka naman sa bahay ng iyong magulang na malayo sa iyong pinagtatrabahuhan ay labis na nakakapagod. O may tsantsa pang hindi ka na tuluyang makarating sa opisina lalo na tuwing Lunes na pahirapan ang pagkokomyut. 


Kaya naman, hindi na nakapagtatakang mangibang-bayan agad ang naiisip ng ating mga kabataan sa gitna ng mga hamon sa paghanap ng maayos na trabaho, tamang suweldo, pantay na oportunidad sa pinagtatrabahuhan. 


Nakakalungkot isipin, na hanggang ngayon ay nakasalalay ang ekonomiya ng Pilipinas sa services sector at ipinadadalang salapi ng mga Pilipinong nasa ibang bayan at tinutustusan ang kani-kanilang pamilya rito sa atin. Nakakalungkot pagmuni-munihin na wala pa ring ibubuga ang sektor ng manufacturing sa ating bansa, na hindi ito nalinang o napagyaman, na malaki sanang tulong sa pag-angat ng ating ekonomiya. 


Kaya naman, ang mga bagong gradweyt ay inaasahang haharap sa hindi malamang paraan para piliting mapagkasya ang kanilang buwanang kita. Na ‘yung akala mong giginhawa ka kahit paano pagkakuha ng diploma ay mapapakamot ka ng ulo, sapagkat haharapin mo ang reyalidad na mahirap ang makipagsapalaran sa Pilipinas. Lalo na kung nagsisimula ka pa lamang sa iyong tatahaking kapalaran. 


Oo, ang ating kabataan ang pag-asa ng bayan, ngunit kailangang ibigay ng ating lipunan sa kanila ang patas na pagkakataong yumabong, mamunga, at magsilbing ilaw ng pag-asa sa susunod na mga henerasyon.


Kung may reaksyon, sumbong o katanungan, sumulat sa ASINTADO ni Judith Sto. Domingo sa BULGAR Bldg., 538 Quezon Ave., Quezon City o mag-email sa asintado.bulgar@gmail.com.


 
 

ni Judith Sto. Domingo @Asintado | January 30, 2026



Asintado ni Judith Sto. Domingo


Kay bilis ng araw, mga giliw na taga-tangkilik. Bukas ay huling araw na ng unang buwan ng taon ng Enero at papasok na ang ikalawang buwan na Pebrero. 


Ang ating katanungan: May makukulong na kayang matataas na opisyal ng gobyerno kaugnay ng flood control mess? Aba'y napakatagal nang nagkabuyangyangan ng mga alegasyon ng korupsiyon na ang mga sangkot ay nakitaan ng Anti-Money Laundering Council, na may mga limpak-limpak na kuwestiyonableng yaman. 


Ngunit hanggang ngayon ay wala pang malalaking isda na nahuhuli sa bitag ng katarungan at nakakalangoy pa sa karagatan ng pagpapakasasa. 


Habang tumatagal ay lalong nagngingitngit ang galit at pagpupuyos ng taumbayan dahil nanggigitata sa bulok na kalagayan ng lipunan—walang maayos na pampublikong transportasyon, na ang kanilang nilalanghap pa ay ang maitim na usok mula sa mga bulok na pampublikong sasakyan na matagal na dapat hindi pinayagang pumasada. 


Ayun at narinig nating maninibak na ng mga namumuno sa mga rehiyon itong si Land Transportation Franchising Regulatory Board (LTFRB) Chairman Vigor Mendoza II kapag may mga kakarag-karag at 'di karapat-dapat na mga pampublikong transportasyon tulad ng bus, taxi at jeepney ang hinayaan pa nilang makapamasada sa ating mga lansangan. 


Aba'y sigurado dapat na may gumulong na mga ulo d’yan sapagkat saan ka man tumingin sa kalye, bulag lang ang hindi makakakita ng mga naglipanang mga iyan. 

Pagod na pagod na nga ang mga ordinaryong Pilipino sa kakatrabaho, wala pang mapagpiliang murang masasakyan, palalanghapin pa sila ng samu't saring usok na nakasusulasok at kalaunan ay nakamamatay. 


Nawa ay kamay na bakal ang gamitin nitong si Ginoong Mendoza at panagutin ang mga dapat managot–na dapat nga ay sila ang bugahan nitong mga mala-pusit na usok, na ipinakain nila ng matagal na panahon sa mga mahihirap na pasahero dahil sa kanilang pagiging inutil at walang malasakit sa taumbayan. 


Kapag hinaharap natin ang sitwasyon lalo na sa Metro Manila araw-araw, mapapailing at magagalit ka naman talaga sa mga kapalpakan, lalo na kapag papunta ka sa BGC galing sa South, na papaliit ang kalsada paakyat sa BGC kaya't bumabagal na ang daloy ng trapiko. Ano ba namang klaseng pagpapaplano ‘yan? Mga hindi nag-iisip!


Kung may balak ngang gawing mas accessible sa lahat itong BGC, aba'y ang daraanan papasok at palabas rito ay hindi dapat na para kang sumasali sa prusisyon ng Sta. Elena.


Sa isa ring banda, mapapailing ka at magngingitngit sa rami ng buwis na haharapin mo sa araw-araw–tulad ng pagkain at kahit sarili mong bahay na kapag ililipat mo lamang sa anak mo ay may napakalaking tax pa rin! Para kang pinarurusahan sa pagkakaroon ng tahanan na hinulugan mo sa loob ng maraming taon. 


Dapat ring agarang pag-aralan ng pamahalaang Marcos Jr. ang mga kasalukuyang buwis na sandamakmak, at sikaping bigyang kagaanan si Juan at Juana dela Cruz na hindi na nga magkandaugaga sa hirap ng buhay, sa pamamagitan ng pagbibigay-konsiderasyon sa kanila sa aspeto ng pagbubuwis.  


Higit sa lahat, ikulong na ang mga dapat ikulong!


Napakaraming pagbabago sa gobyerno ang dapat maganap sa ngalan ng totoong hustisya.


Kung may reaksyon, sumbong o katanungan, sumulat sa ASINTADO ni Judith Sto. Domingo sa BULGAR Bldg., 538 Quezon Ave., Quezon City o mag-email sa asintado.bulgar@gmail.com.


 
 
RECOMMENDED
bottom of page