Anong milagro ba ang hinihintay natin? Anong milagro ba ang naghihintay sa atin?

ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | February 2, 2026

Hindi tayo nagulat nang ibasura ng Korte Suprema ang petisyon ng Kongreso hinggil sa “Impeachment Case” laban kay Bise Presidente Sara Duterte. Pinababaliktad nito ang desisyon ng Korte Suprema noong nakaraang taon na ituring na labag sa konstitusyon ang mga inihaing impeachment complaint laban sa Bise Presidente.

Bakit hindi tayo nagulat? Malinaw naman na normal sa ilang may utang na loob ang pagbibigay ng pabor. Hindi ba’t may malinaw na utang ng loob ang karamihan sa mga miyembro ng Korte Suprema? At hindi ba’t may positibo at negatibong epekto ang utang na loob?

Sa mga mayayamang opisyal ng pamahalaan, madaling gamitin ang pera upang bumili ng posisyon o desisyon. Marami sa kanila ang handang gamitin ang kapangyarihan, impluwensya, at salapi para makuha ang nais nilang pabor o desisyon.

Bakit na-reject with finality ang apela ng Kongreso? Dahil ba sa tunay na dahilan o teknikalidad lamang? Ayon sa tagapagsalita ng Korte Suprema, lumabag sa patakaran ang Kongreso dahil mahigit sa tatlong impeachment complaint ang inihain sa loob ng isang taon, samantalang isa lamang kada taon ang pinapayagan. Ano nga ba ang mas mahalaga: teknikalidad o substansiya ng petisyon?

Sa kompromisado, mahina, at korup na sistema, laging ginagamit ang teknikalidad para patagalin ang kaso laban sa makapangyarihan at mayaman. Ganito ang kalagayan ng ating katarungan.

Huminga tayo nang malalim at mag-isip. Hindi lamang ang ating bansa ang dumadaan sa krisis. Sari-saring problema ang kinahaharap ng maraming bansa sa buong mundo—marahas, magulo, at tila walang malinaw na solusyon.

Ngunit sa gitna ng krisis, may positibong nangyayari. Patuloy ang pag-uusap at paghahanap ng solusyon ng iba’t ibang grupo at indibidwal. Kamakailan, naghain ng dalawang impeachment complaint laban kay Pangulong Bongbong Marcos  Jr. dahil sa umano’y pagsuporta sa “Ghost Flood Control Projects.” Naghahanda rin ang ibang grupo na muling mag-file ng impeachment complaint laban kay Bise Presidente Sara Duterte.

Maraming nagtatanong: Ano ang mangyayari kung ma-impeach ang dalawa? Sino ang papalit bilang pangulo o bise pangulo? Ang Senate President ba? Si Senator Tito Sotto? Magkakaroon ba ng snap election?

Hindi ba’t ganito rin ang nangyari apat na dekada na ang nakalipas? Noong Pebrero 1986, naganap ang snap elections, pinatay si Evelio Javier, gobernador ng Antique, at nagsalita ang mga obispo tungkol sa pandaraya sa eleksyon. Sinabi nila: “A government that assumes or retains power through fraudulent means HAS NO MORAL BASIS” (CBCP Post Election Statement, Feb 13, 1986).

Darating na ang ika-25 ng Pebrero 2026—apat na dekada na ang People Power Revolution. Nasaan tayo noon? Nasaan tayo ngayon? At saan tayo patutungo sa mga darating na taon?

Noong Pebrero 1986, may sinabi sa akin ang isang guro sa Roma: “Hindi pa natin masasabing nagbago ang lipunang Filipino. Malalaman lang natin pagkaraan ng dalawang henerasyon o apat na dekada.” Noon, Marcos noon; ngayon, Marcos pa rin. Noon kalye at rally; ngayon korte at impeachment. Snap elections noon; impeachment ngayon. Ano kaya ang uuwi ng lahat ng ito?

Ngunit may mahalagang aspeto pa: Martsa at rally noon—martsa at rally rin ngayon. Ngunit may dagdag na elemento ngayon: pakikinig, pag-uusap, at dasal. Ito ang ginagawa ng Simbahan sa pamamagitan ng Daang Sinodal.

Impeachment ba ang problema? Pulitika ng impeachment ba ang problema? Baka ang solusyon nga ay isang “Impeachment ng Politica”—isang mas malalim na pagbabago sa pulitika at katarungan sa ating bansa.

Panawagan para sa makatao at makatarungang lider

ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | February 1, 2026

Salamat sa internet at social media, nasisilip natin ang iba’t ibang sulok ng mundo at nasusubaybayan ang kalagayan ng mga tao roon. Sa kasalukuyan, magulo ang Estados Unidos dahil sa patuloy na pagtugis ng Immigration and Customs Enforcement (ICE) sa mga tinuturing na “illegal.” Sa gitna ng operasyong ito, tatlo na ang naiulat na namatay—mga kasong pinagtatalunan kung pagpatay nga ba ang naganap.

Sa Palestina, gutom, sakit, at kawalan ng pag-asa ang kinahaharap ng marami mula nang palakasin ng militar ng Israel ang opensiba laban sa Hamas. Sa Venezuela naman, hindi pa rin lubos na maunawaan ng mamamayan ang mga naganap at patuloy na nangyayari matapos salakayin ang bahagi ng isang lungsod kung saan natagpuan at inaresto si Pangulong Nicolas Maduro. Samantala, sa kabila ng malinaw na panggigipit ng Chinese Navy sa mga mangingisdang Pilipino at sa Philippine Coast Guard, iginiit pa ng Tsina na sila raw ang ginigiit at binabastos. Dahil dito, nagkaisa ang maraming senador na lumagda sa isang sulat-protesta na ipinadala sa Embahada ng Tsina. Hindi pa kabilang dito ang mga kaguluhang nagaganap sa iba’t ibang bansa sa Timog-Silangang Asya, Aprika, Gitnang Silangan, at iba pang rehiyon ng mundo.

Sa Pilipinas, nakatakdang magsimula ang pre-trial ng dating Pangulong Rodrigo Duterte sa ika-23 ng Pebrero 2026. Haharapin niya ang mga kaso kaugnay ng extra-judicial killings (EJK): una, ang mga naganap noong siya ay alkalde ng Davao City; at ikalawa, ang mga naganap sa mga unang taon ng kanyang pagkapangulo. Ang mga kasong ito ay saklaw ng panahon bago naging epektibo ang pagkalas ng Pilipinas sa International Criminal Court (ICC). Bagama’t inihayag ng dating pangulo ang intensyon na umalis sa ICC noong Marso 2018, nagkabisa lamang ito noong Marso 17, 2019. Dahil dito, hindi na saklaw ng ICC ang mga EJK na naganap matapos ang nasabing petsa.

Hindi man tinatawag na extra-judicial killings ang mga insidente sa Estados Unidos, kapansin-pansin ang pagkakahawig ng mga pangyayari. Sa kaso ng pagpatay kay Alex Pretti, ipininta ng mga awtoridad na siya ay mapanganib, armado, at handang manakit. Ngunit taliwas ito sa mga video ng insidente, kung saan makikitang ipinagtatanggol ni Alex ang isang babaeng itinutulak at sinasaktan ng mga ahente ng ICE. Kinuyog siya, itinumba sa lupa, at bago pa man tuluyang bumagsak, maririnig na ang mga putok na pumatay sa kanya. Sa kaso naman ni Renee Nicole Good, iginiit ng mga awtoridad na nagtangka umano siyang managasa kaya’t siya ay pinaputukan nang tatlong beses. Hindi ba’t pamilyar ang ganitong paliwanag—ang madalas na “nanglaban”—na nagiging sapat na dahilan upang pumatay nang walang pananagutan?

Maaaring hindi na lantad ang marahas na pambubugbog at pagbitay ng mga puti laban sa mga itim, gaya noong nakaraan, ngunit nananatili ang parehong padron ng istorya. Isang sektor ang ginagawang masama upang bigyang-katwiran at gawing tila legal at moral ang karahasan laban sa kanila. “Masama ang mga Hudyo, sila ang dahilan ng pagbagsak ng ekonomiya,” ayon kay Hitler. Sa Pilipinas, sinabi ng dating pangulo na “masama ang mga nagdodroga at nagtutulak nito,” kaya sila raw ang ugat ng gulo at kahirapan. Sa Estados Unidos naman, idinidiin ng pangulo na ang mga migrante ang “salot” ng bansa at sanhi ng kahirapan, kaya’t dapat silang pauwiin.

Sa isang pahayag lamang ng pinuno, nagmumukhang batas o opisyal na polisiya ang diskriminasyon. Muling nabubuhay ang diwa ni Hitler sa patuloy na pagdi-demonyo sa mga Palestino, Muslim, pinaghihinalaang durugista, at mga dayuhang tinatatakan bilang ilegal at kriminal. Sa maraming panig ng mundo, nangingibabaw ang magulo at marahas na pamumuno—mga patakarang ginagawang normal at katanggap-tanggap ang di-makatao, di-maka-kapwa, at di-maka-kalikasang mga gawain.

Kaya’t higit kailanman, kailangan ng mundo ang mga pinunong makatao, maka-kalikasan, at mapayapa—mga lider na handang ipagtanggol ang katotohanan at itaguyod ang katarungan at tunay na pagkapantay-pantay ng lahat.

Palawan, alaala ng paraiso at sugat ng pagpaslang

ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | January 25, 2026

Maraming taon na ang lumipas nang una nating marating ang Palawan. Naimbitahan tayong dumalo sa ordinasyon ni Padre Alex Abia, na ngayon ay BEC Coordinator ng Bikaryato ng Taytay sa ilalim ni Obispo Broderick Pabillo. Naalala pa natin ang kakaibang pakiramdam ng unang pagpasok sa isang lugar na tila ibang mundo—iba ang wika, klima, pagkain, at maging ang mga mukha at kulay ng buhok ng mga tao.

Iba-iba rin ang damdaming hatid ng kapaligiran: may mainit at masaya, mayroon ding malamig at tila walang pakialam. Ganito ang ating pakiramdam habang naglalakad sa mga lansangan ng Puerto Princesa mahigit tatlumpung taon na ang nakalilipas.

Noong 2010, bumalik tayo sa Palawan upang manirahan at maglingkod. Tumulong tayo kay Obispo Pedro Arigo at tumira sa kanyang tahanan sa likod ng Seminaryo ng San Jose sa Tinigiban. Hindi natin malilimutan ang una nating nasambit nang bumungad ang tanawin mula sa veranda ng kanyang bahay: “Paraiso!” Sa harapan ay ang tahimik at mapayapang tubig ng Puerto Princesa Bay. Sa magkabilang gilid, naroon ang malulusog na bakawan—tahanan ng mga alimango at sari-saring buhay-dagat. Kay ganda. Kay saya. Tunay na paraiso.

Dito sa bahay ng Obispo, tuwing Sabado ng umaga, nagkakape at nag-aalmusal kasama ni Obispo Pete Arigo ang ilang magigiting na tagapagtanggol ng kalikasan—mga anak ng Palawan na nagmamahal sa tinaguriang Huling Paraiso. Dito natin nakilala si Dok Gerry Ortega, asawa ni Patty at ama nina Mika, Erika, Joaquin, Sophia, at Keara. Sa lingguhang kuwentuhan at palitan ng kuro-kuro ng mga taal na Palaweño, unti-unti nating nakilala at tunay na minahal ang Palawan.

Wala pa tayong isang taon sa Huling Paraiso ng Pilipinas nang yumanig sa buong lalawigan ang isang madilim na balita: “DOK GERRY ORTEGA, BINARIL, PATAY.” Biglang nagdilim ang paligid at nagbago ang takbo ng buhay sa Palawan. Kilala si Dok Gerry sa buong lalawigan dahil sa kanyang araw-araw na programa sa radyo—siya ang tinig na gumigising, bumabati, at nagpapasigla sa umaga ng maraming Palaweño. Bigla itong napalitan ng katahimikan.

Noong Biyernes, ika-23 ng Enero 2026, muling dumating sa Maynila si Patty Ortega, kasama ang kanyang anak na si Mika. Taun-taon, sa anibersaryo ng pagpaslang kay Dok Gerry, muling sinusuri ang mabagal na takbo ng kaso. Sa tanggapan ng Thomson Reuters sa Upper McKinley, BGC, nagtipon ang mga human rights staff mula sa iba’t ibang bansang kasapi ng European Union upang makipag-usap kay Dok Patty. Dalawang pari ang sumama at nagpahayag ng suporta, kabilang si Padre Celso Larracas, OFM.

Ibinahagi ni Dok Patty ang maikling salaysay ng mga nangyari sa kaso sa nakalipas na labinlimang taon: nahuli ang bumaril at ang iba pang kasapi ng grupo, pati ang tinukoy na mastermind. Tumakas ang mastermind at nadakip kalaunan sa Thailand, nakulong, nakalaya, at tumakbo pang gobernador ng Palawan. Muli itong nakulong, nagkasakit, at inilipat sa ospital sa ilalim ng “house arrest.” Hanggang ngayon, naroon pa rin siya, at patuloy ang mga pagdinig tuwing ikatlong buwan.

Nang tanungin ng isang opisyal ng EU kung umaasa pa siyang magkakaroon ng positibong resolusyon ang kaso, mahinahon ngunit malungkot na sumagot si Dok Patty: “Unti-unti na akong nawawalan ng pag-asa sa sistema ng katarungan ng ating bansa. Ngunit hindi ako maaaring tumigil. Kapag sumuko ako, mas marami ang mawawalan ng pag-asa.” Dagdag pa niya, mas masakit kaysa sa labinlimang taong paghihintay ang unti-unting paglimot at pagkawala ng diwa ng People Power mula 1986 hanggang sa kasalukuyan.

Sa kabila ng lahat, iginiit ni Dok Patty ang lakas ng panalangin at pananampalataya. Diyos lamang ang hindi nagbabago. Napapagod man siya, ang Diyos ay hindi. Nais man niyang sumuko, ang Diyos ay hindi umaayaw. Amen.