Hindi pag-aari ng mga senador ang Senado

ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | June 13, 2026

Nasusulat sa 2 Timoteo 3:16, “Ang lahat ng kasulatan ay kinasihan ng Diyos at kapaki-pakinabang sa pagtuturo, pagsaway, pagtutuwid at pagsasanay sa kabutihan.” Malinaw na ang Salita ng Diyos ay dapat gamitin lamang sa kabutihan—sa pagtuturo, pagsaway, pagtutuwid at pagsasanay sa katuwiran. Hindi ito dapat gamitin sa panlilinlang, pagsisinungaling, pangungunsinti sa mali, pagtatanggol sa hindi makatarungan, o pagtataguyod sa kasamaan.

Kapansin-pansin ang maling paggamit sa Salita ng Diyos ng ilang nasa matataas na puwesto sa pamahalaan, kabilang ang ilan sa Senado. Noong nakaraang Miyerkules, nagsama-sama ang mga paring Protestante, paring Katoliko, mga pastor na Ebangheliko at sampung layko upang tuligsain at panawagan ng pagbabago ang nakagagalit at nakaiiskandalong asal ng ilang senador.

Alam ng lahat kung paano nalubog sa kontrobersiya ang Senado nitong mga nagdaang araw, mula nang biglang kumilos si Senador Alan Peter Cayetano sa mismong araw na ipinadala ng House of Representatives ang Articles of Impeachment laban kay Sara Duterte. Hindi simpleng pangyayari ang naganap. Mula noon, sunud-sunod na ang mga kaganapang sinubaybayan ng publiko na tila isang “telenobela.”

Hindi na kailangang isa-isahin pa ang mga ito. Sapat nang sabihing lalo nitong pinalala ang kahirapan at kawalang-katiyakang bumabalot sa bansa. Hindi ito ang kailangan ng mamamayan sa panahong patuloy na tumataas ang presyo ng mga bilihin, lalo na ngayong may epekto rin ang sigalot sa pagitan ng Iran, Estados Unidos at Israel sa pandaigdigang presyo ng langis.

Malinaw rin sa marami ang ugat ng problema. Nabuo ang isang bagong mayorya ng mga senador na itinuturing na malapit sa kampo ni Sara Duterte. At anuman ang kanilang gawin, iisa umano ang pangunahing layunin—ang protektahan ang kanilang patron at kaalyado.

Subalit mabilis magbago ang ihip ng panahon. Biglang nawala ang isa at nahuli ang isa pa. Dahil dito, nabawasan ang bilang ng mayorya at naging patas ang puwersa ng magkabilang panig. Nang lumipat si Francis Escudero, naging 12 ang minorya kaya agad na idineklarang bakante ang lahat ng posisyon. Naging Acting Senate President si Sherwin Gatchalian at Majority Leader si Migz Zubiri.

Sa kabila nito, hindi bumaba si Alan Peter Cayetano sa pagiging Senate President dahil ayon sa kanya, 13 boto at hindi 12 ang kinakailangan upang siya ay mapalitan. Hangga't hindi ito nangyayari, siya pa rin umano ang nararapat na manatiling Senate President. “Eh 'di wow!” ika nga ng marami. Kaya ngayon, tila may dalawang pangulo at dalawang mayorya ang Senado.

Napakalinaw ng magulong sitwasyong ito. Paano mo patatakbuhin ang iisang barko kung dalawa ang kapitan at magkapantay ang bilang ng kanilang mga tagasuporta? Maaari sana kung iisa ang kanilang direksiyon, ngunit hindi iyon ang nakikita ng marami.

Noong isang linggo, nagpulong ang ilang paring Katoliko, mga paring Protestante, mga pastor na Ebangheliko at mga layko mula sa kanilang mga simbahan. Layunin nilang magkaroon ng iisang pananaw, pag-unawa at pagkilos sa mga usaping kinakaharap ng bansa.

Sa kanilang pag-uusap, napagkasunduan nilang isa sa mga pangunahing suliranin ang maling paggamit sa Banal na Kasulatan—ang paggamit sa Salita ng Diyos bilang usok na pampalabo at panlinlang upang ilihis ang atensiyon ng taumbayan sa tunay na problema at sa mga sanhi nito.

Si Alan Peter Cayetano ang isa sa mga unang nagpahayag ng: “People doubt me. But God does not doubt me.” O sa Filipino, “Maaaring magduda ang mga tao sa akin, ngunit hindi nagdududa ang Diyos sa akin.”

Para sa marami, ang ganitong pahayag ay nakagagalit, mapangahas at mapanganib.

Dahil dito, binuo ng mga paring Katoliko at Protestante, kasama ng mga pastor na Ebangheliko, ang grupong “Kingdom Keepers.” Inilunsad nila ito noong nakaraang Miyerkules sa Max's Restaurant sa Quezon Boulevard.

Nanawagan ang Kingdom Keepers sa mga senador na magdasal, mag-ayuno, suriin ang kalooban ng Diyos at gawin ang tama ayon dito. Hinimok din nila ang mga ito na itigil ang paggamit sa Banal na Salita ng Diyos bilang usok-pangtakip sa katotohanan.

Panahon na rin, ayon sa kanila, na ibalik sa taumbayan ang Senado. Hindi ito pag-aari ng sinumang senador, ng mayorya man o minorya. Kinatawan kayo ng sambayanan. Sila ang nagluklok sa inyo sa inyong mga posisyon, at sila rin ang may kapangyarihang managot kayo sa inyong mga ginagawa.

Ibalik ang dangal ng Senado. Ibalik ang integridad nito. Ibalik ang Senado sa taumbayang pinaglilingkuran nito.

Mahirap hanapin ang Kaharian ng Diyos kung sariling kaharian ang iyong itinatatag. Mahirap paglingkuran ang bayan kung hindi mo hinahanap ang Kaharian ng Diyos at hindi mo minamahal ang sarili mong bansa.

Ang mahabang lakaran ng bayan laban sa dinastiya at korupsiyon

ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | June 7, 2026

Isang taon na nang lumipad tungong Espanya ang munting pangkat ng mga peregrino upang maranasan ang matawag na “unting Camino de Santiago de Compostela.” Libong taon nang naglalakbay ang ‘di na mawaring bilang ng tao at hayop na naglakbay mula sa iba’t-ibang bahagi ng Europa patungong San Tiago de Compostela sa Galicia, Espanya. Ito ang kilalang huling hantungan ng Apostol Santiago na naglakbay.

Bagama't hindi naglakbay si Santiago sa Espanya dahil pinatay siya sa Judea, nabuo pa rin ang “Camino” para parangalan ang kanyang alaala. Isang tradisyon lamang ang paniniwalang naglakbay ang apostol mula sa Jerusalem hanggang sa Espanya. Nang namatay ang Apostol, inilagay ng mga disipulo nito ang kanyang labi sa isang barkong nagtataglay ng mga bato sa Galicia, Espanya.

Dumaong ang barko sa Iria Flavia, kasalukuyang Padron sa Galicia. Noong ika-9 na siglo, ang kauna-unahang naglakbay tungo sa libingan ni Santiago ay ang ermitanyong Pelagius na sinundan ang mga bituwin. Noong 825 AD, si Haring Alfonso II ng Asturias ang kinikilalang unang opisyal na peregrino na naglakad mula Oviedo tungo sa libingan ng Santo. At kinilala noon ang kanyang paglalakbay bilang “Camino Primitivo.”

Ngayon, libong taon na ang nakaraan, maaaring magsimula maski saan sa Europa ang naghahangad na maglakbay tungo sa Santiago. Dalawa ang pinakasikat na simula: ang Camino Frances, mula sa Francia, o ang Camino Português, mula sa Portugal. Ngunit merong naglalakad mula Roma, Alemanya, Herusalem at saan pa mang maisipang simulan ang Camino.

Isang “Mini Camino” lamang ang isinagawa namin. Mahigit 100 kilometro mula sa Sarria hanggang sa Santiago de Compostela. Ang tunay na Camino ay umaabot ng mahigit 800 kilometro mula sa France o Portugal. Maaari ring abutin ng libong kilometro kung nais mong magsimula sa Herusalem o sa Italya.

Pagkaraan ng isang taon, muling nagtipun-tipon ang aming munting pangkat at nagtungo sa Subic, Zambales para makasama si Padre Querox na nagpasyang magretiro bilang pari sa edad 70 noong ika-1 ng Hunyo 2026. Tapos na ang kanyang Camino Sacerdotal, opisyal na paglalakbay bilang pari. Ngayon, maaari siyang tumulong pa rin sa Obispo at mga kapwa pari ngunit wala na siyang opisyal na tungkulin. Malamang, pag-usapan namin hindi lang ang aming mga personal na Camino kundi ang higit na malawak na Camino, ang Camino del Pueblo Filipino, ang paglalakbay ng mga mamamayang Pilipino.

Mahigit tatlong linggo na mula noong ika-11 ng Mayo nang kinudeta ni Cayetano si Sotto upang maging bagong Presidente ng Senado. Bagama't hindi aaminin ng 13 bagong mayorya noon, iisa lang ang malinaw na pakay ng kudeta. Dahil naipadala na ng Kongreso sa Senado ang mga “Articles of Impeachment”, kailangan nang simulan agad-agad (forthwith) ang impeachment. At sa halip na simulan agad-agad ang  magtatatlong linggo nang nagkakagulo o ginugulo ang Senado ng bagong Mayorya.

Sa harapan ng lahat: nakatakas si Bato; nilusob kuno ang Senado dahil sa naririnig na mga putok na hindi galing sa labas kundi mula sa isang silid sa loob ng Senado; mga drama at drum-drum na luhang pilit ng mga Senador na nagreklamong “hindi man ninyo kami kinamusta; inaresto si Jinggoy at dahil kulang na ang labing tatlo ng dalawa (Bato at Jinggoy) pinanukala ng Mayorya na dapat maaaring bumoto ang dalawang hindi na makakadalo sa plenaryo mula sa kinalalagyan nila; hindi ito pinayagan hindi lang ng minorya kundi ng maraming mga dalubhasa sa batas; at biglang lumipat si Chiz sa Mayorya, ang bagong kudeta na nagluwal sa bagong Mayorya; sa unang plenaryo ng bagong Mayorya, nag boycott ang mga kasapi ng dating Mayorya; nagtawag ng plenaryo ang dating Mayorya sa ilalim ni APC para simulan ang pagdinig sa “Korapsyon aka Maleta” ng 18 Marino.

Naganap noong nakaraang araw ang testigo ng mga marino na nagtuturo ng kung sinu-sino na dinalhan daw nila ng maletang may bilyun-bilyong piso ang laman.

Malinaw na hindi pa tapos ang drama, samantalang walang nangyayaring matino sa Senado. Sa ayaw at gusto ng lahat, bahagi na ito ng Camino del Pueblo Filipino. 40 taon na ang EDSA Uno (1986-2026) at 54 taon na mula nang idineklara ni Marcos ang Martial Law (1972-2026). Ano na ang nagbago?

Ano na ang pag-unlad natin mula sa walang katapusang gulo ng mga makapangyarihang pamilyang nag-aagawan ng puwesto, poder at pera? Laro-gulo-away-kampihang dinastiya o dinastiyahan!!!

Nanggaling sa Cabanatuan noong Huwebes ang munting grupong isinusulong ang

“Dapat Isa Lang,” D1L. Tuloy pa rin ang lakad ng protesta sa mga lansangan, sa Kongreso, Senado’t Malacañang, saan pa man ng mamamayan. Ngunit kailangang tukuyin ang isang malinaw na ugat ng problema, ang mga dinastiya. Marcos vs. Duterte lang ba ang away o lahat-lahat silang nagnanais na makakuha ng puwesto, poder at pera?

Kay tagal na ng ating paglalakbay. Mula pagkakasakop ng mga Kastila; Amerikano; Hapon at mula noon ng mga dinastiya na kanya-kanyang kampi sa Tsina o sa Amerika.

Sino sa kanila ang mamumulat,magbabago at kakampi sa bansang Pilipinas? Sino sa mga mamamayan ang mamumulat, magbabago, magmamahal, magsasakripisyo at magtatanggol sa bansang sinisiil ng mga dayuhan sa labas at ang malungkot para sa mga kapwa Pilipino sa loob.

Lakad, lakbay, laban, mga kababayan, hanggang marating natin ang Tunay na Kalayaan! Sinimulan ni Bonifacio ang kanyang Lakaran, banal na paglalakbay tungo sa Kaliwanagan. Ito na, tara na’t simulan ang ating lakaran!!!

Kung ano ang bunga, siyang puno

ni Fr. Robert Reyes @Kapaayapaan / Patakbo-takbo | June 6, 2026

Kaugnay ng mga nakadidismayang kaganapan sa Senado nitong mga nakaraang linggo, pinagnilayan natin noong nakaraang Huwebes ang Mateo 7:15-20. Ganito ang nilalaman nito:

“15 Mag-ingat kayo sa mga bulaang propeta. Lumalapit sila sa inyo na nagdaramit-tupa, ngunit sa loob ay mababangis na lobo. 16 Makikilala ninyo sila sa pamamagitan ng kanilang mga bunga. Ang mga tao ba ay makakapitas ng ubas sa tinikan o ng igos sa dawagan? 17 Gayundin, ang bawat mabuting punong-kahoy ay nagbubunga ng mabuti, ngunit ang masamang punong-kahoy ay nagbubunga ng masama. 18 Ang mabuting punong-kahoy ay hindi makapagbubunga ng masama, ni ang masamang punong-kahoy ay makapagbubunga ng mabuti. 19 Ang bawat punong-kahoy na hindi nagbubunga ng mabuti ay pinuputol at inihahagis sa apoy. 20 Kaya nga, sa kanilang mga bunga ay makikilala ninyo sila.”

Akmang-akma ang pagbasa sa pinag-isang panawagan ng mga paring Ebangheliko at Katoliko, kasama ang mga Isaac sa pamumuno ni Dr. Melba Maggay. Nakalulungkot ang larawan ng pamumuno na ipinakikita ng ilang senador. Hindi na natin babanggitin ang kanilang mga pangalan o kung sila man ay kabilang sa mayorya o minorya.

Napakadaling palabnawin, pababawin at balewalain ang nagdudumilat na pagkukunwari at lantarang panlilinlang ng ilan sa kanila. “Mag-ingat kayo sa mga bulaang propeta.” Tumpak. Sinu-sino ang mga huwad, peke, plastik at “trying hard” na artista? Akala mo kung sinong mababait dahil sa masaganang pag-agos ng mga luhang tila pinilit at piniga. At kung magsalita ang kanilang lider, akala mo’y tagapagtanggol ng katuwiran, katotohanan at katarungan.

Paano niya pinalalabas na kapani-paniwala at mapagkakatiwalaan ang kanyang mga sinasabi at ginagawa? Kay dalas lumabas ang salitang “Diyos” sa kanyang dila. Akala mo’y pastor na kinabisa ang buong Banal na Kasulatan. Ngunit sa sobrang pagbanggit, nagiging gasgas ang mga salitang hindi naman nasasalamin sa gawa. Kay layo ng asal at kilos sa ipinahahayag na wagas na pananampalataya. Maaari bang itigil na ninyo iyan? Nakasasama ng loob at nakapanggagalit ang malinaw na paggamit sa Salita ng Diyos bilang palabas at pantabing sa mga gawaing hindi na maitago.

“Makikilala ninyo sila sa kanilang mga bunga.” Mula nang mabuo ang mala-Hudas na labintatlo, sunod-sunod na ang pagbagsak ng mga bungang bulok, inuod at inamag.

Hindi na magogoyo ang nagsawang karaniwang mamamayan. Tama na ang mga kuwentong pilit ipaniwala ngunit kapos sa katotohanan. Tulad ng paglusob na tila isinulat ng isang mahinang scriptwriter—may putukan ngunit hindi sa tao kundi sa bubong. Bobong paglusob ba, bobong sikyo, o bobong scriptwriter?

“Rolling! Iyak! Todo iyak!”

Sunod naman ang isang babaeng hindi makilalang iyakin na kinalamay ng isa pang babaeng kilala sa bagong hanapbuhay sa tubig na umano’y tulad ng kanyang luha—wala ni isang patak. Kay lungkot ng kanilang mga mukha mula umaga hanggang hapon. Ngunit tila may kung ano’ng biglang nagpawi sa kanilang dalamhati, lalo na nang maramdamang wala man lamang ni isang nagkumusta.

At ano naman ang itatawag mo sa naghasik ng lagim ng EJK mula pa noong alkalde sa Davao hanggang maging pangulo? Bully? Mamamatay-tao? Berdugo? O baka mas bagay ang bansag na “kalbong mananakbong takot sa sarili niyang anino”?

Puwesto, poder, kapangyarihan at salapi ang kanyang mga sandalan noon. Ngunit unti-unti nang nawawala ang tatlong agimat na kanyang pinanghawakan. Kaya ano ang natitira? Kumilos sa dilim, magtago at huwag magpapansin? O magsuot ng peluka tulad ng isa sa kanyang mga kasama?

Isa-isa nang nalalagas ang kanilang hanay. Ngunit bago iyon, inilabas muna ang panukalang maaari pa ring bumoto kahit wala sa Senado. Pagkaraan nito ay tila may utos ng direktor: “Simulan na at bilisan ang aksyon!”

Pagharipas ng dating matikas, sumunod naman ang pag-aresto sa senador na ngayo’y labas-pasok sa kulungan. Kaya pa bang tumbasan ni Kongresman Manhik-Manaog ang ganitong eksena?

Biglang nabaligtad ang bilang. Mula labintatlo ay naging labing-isa. Change court muli. Minorya ang mayorya. Mayorya ang minorya. Walang ibang magawa kundi mag-boycott, mang-asar at magkunwaring walang nakatingin. Ngunit may mga nanonood—mga nag-iisip, nagdarasal, nagmumuni-muni at handang kumilos.

At nang sabihin ng bagong pinuno na walang pasok, siya namang pagpasok ng ilan upang isalang ang “labing-walo,” habang basa pa ang papel sa isang kuwentong kahina-hinala kung hindi man katawa-tawa. Hindi rin nagkulang sa pilit na pagpapatawa at pagtuturo kung sinu-sino raw ang dinalhan ng maletang hitik sa nakaw.

Heto na naman ang mga ATH—mga Artistang Trying Hard.

Abangan pa ang pagkakalat ng mga walang kuwentang bunga mula sa punong dati nang hindi namumunga at ngayo’y pilit pinamumunga ng kahina-hinalang pataba.