Matapos ang 3-day vaxx drive... 7.6 M Pinoy nabakunahan kontra-COVID-19 — NVOC

ni Lolet Abania | December 2, 2021

Mahigit sa 7.6 milyong indibidwal ang nabakunahan kontra-COVID-19 sa isinagawang 3-day national vaccination drive na halos aabot sa 9 milyon target ng gobyerno, ayon sa National Vaccination Operations Center (NVOC) ngayong Huwebes.

Sinabi ni NVOC chairperson at Department of Health (DOH) Undersecretary Myrna Cabotaje, tinatayang 2.7 milyon ang nabakunahan sa unang araw, 2.4 milyon sa ikalawang araw, at 2.4 milyon din sa ikatlong araw.

Sa 7.6 milyong indibidwal, 85% ang tumanggap ng kanilang first dose, 3% ang nabigyan ng booster doses, habang ang natitira ay na-administer sa mga menor-de-edad at mga nakakuha ng second dose.

“Hindi pa ho kumpleto ‘yung ating mga report, may updating that is happening but we are very happy with the initial report kasi this is more than 2 times the daily vaccination rate,” ani Cabotaje sa Laging Handa briefing.

Ayon kay Cabotaje, ang mga nangunang rehiyon sa vaccination drive ay Region IV-A, Region III, at Region VII habang ang mga top-performing provinces naman ay Cavite, Laguna, at Cebu.

Kabilang naman sa mga rehiyon na lumagpas sa kanilang target ay Region I, National Capital Region (NCR), ang Cordillera Administrative Region (CAR), MIMAROPA, at Region II.

Samantala, ang Bangsamoro Autonomous Region in Muslim Mindanao (BARMM) ay nai-report na may mababang vaccination rate habang hindi naman nakamit ng Davao Region ang kanilang target.

“Mababa din ang Davao because ‘yung kanilang targets ay hindi nila binabaan. They were very close to the original targets nu’ng tayo ay nag-target ng 15 million per day,” sabi ni Cabotaje.

Sinabi pa ni Cabotaje, pinalawig ng gobyerno ang vaccination drive hanggang Biyernes, Disyembre 3, upang mapanatili ang sigasig ng publiko na magpabakuna kontra-COVID-19, matapos ang kahilingan ng ilang local government units (LGUs).

‘Di lamang isa kundi dalawa… Magkasunod na pagpanaw ng mga magulang dahil sa COVID-19,

patuloy na ipinagluluksa ng naiwang mga anak

ni Nympha Miano-Ang- @Life and Style | December 02, 2021

Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang isang anak na labis ngayong nangungulila dahil sa magkasunod na pagpanaw ng kanyang mga magulang gawa ng komplikasyon sa COVID-19.

“Nagsimula ang lahat the day after my Father's birthday. August 10, 2021 ang birthday ni Dad.

Kinabukasan, nagka-fever na siya, akala namin dahil lang naambunan siya. On and off na ang fever niya and napansin ko na yellowish na ang kulay niya. Maybe dahil may kidney failure siya, naging normal na kasi sa amin na ganu’n siya dahil sa sobrang dami ng iniinom niyang gamot for his kidney, HB, diabetes etc. August 13, pati ako nilagnat, then sunod ‘yung mommy ko naman,” bungad na kuwento ni Dixie Takahashi Sagusay, bunso sa tatlong anak nina Thomas Laongan Antonio, 67 at Maria Delia Takahashi Tano Antonio, 61, na tubong Nueva Ecija.

“We were tested positive in antigen test, nagka-mild stroke ako, pero siguro dahil malakas ang resistensya ko, naka-recover ako agad, but my parents did not. Dinala ko silang dalawa sa hospital knowing na pati ako in pain pa noong August 19. Both confined, not allowed ang bantay. My father’s doctor called us, telling na he needs an emergency dialysis, ang sabi raw ng daddy ko ay tawagan kaming mga anak para kami ang magdesisyon.”

“Pero alam ko from last year pa nagsabi na siya sa akin na he will never undergo on a dialysis… never! Sinabi lang niya siguro sa doctor ‘yun para may maisagot lang siya. So, we made the decision na, ‘Sige, doc, kung ‘yan lang ang way na mapagaan ang karamdaman ng daddy namin, do it!’, pero hindi pa rin pumayag si daddy. Nilabanan niya ‘yung sakit niya nang mano-mano. Walang armas, walang dialysis. Ang tapang niya, ang tapang-tapang niya.

August 23, we stayed outside the hospital, du’n kaming tatlong magkakapatid natutulog.

Habang ang mga magulang namin ay both confined, si mommy nasa 5th floor while daddy is in the 7th floor.

Kumpleto kami, hindi nga lang kami magkakatabi. August 24, 6:00 am, nagpunta kami ng kapatid ko sa kung saan namin puwede dalhin ‘yung mga gusto namin ipaabot na gamit sa magulang namin. Du’n na namin nalaman na August 23 pa lang nang 7:00 pm, expired na ang daddy namin. Walang tawag mula sa mga doctors o staff. We were outside of the hospital lang.”

“Bakit hindi nakarating sa amin na wala na ‘yung father namin? Gumuho ang mundo namin, hindi namin alam kung paano i-comfort ang isa’t isa. Sobrang sakit, umiiyak kaming magkakapatid habang ‘yung mommy namin nasa 5th floor at lumalaban pa rin, gustong-gustong mabuhay."

“We have no choice kundi ipa-cremate si daddy. We were hoping that time na makaka-survive ‘yung mommy namin, siya ang inaasahan namin na mag-decide, whether dalhin sa cemetery ang urn ni daddy or stay sa bahay.”

Idinagdag ng 34-anyos na si Dixie na lutang na lutang na ang kanilang isipan na magkakapatid sa ospital. Yumao ang kanilang ama na hindi nasabi sa kanilang ina dahil sa takot na puwedeng mangyari sa kanya. Walang kasama sa loob ng silid niya. “Because we were not allowed. Wala kaming communication to tell mommy na wala na si dad. Pero I know in my heart na ramdam na ni mommy ‘yun. Alam ko na alam na ni mommy. But after 15 days, pati siya tuluyan na ring namaalam. Can you imagine how we feel that time? And even up to now, ‘yung mawalan ka ng mga magulang, sobrang sakit na. How much more ‘yung mawala silang magkasunod, 15 days lang ang pagitan? Sobrang sakit, sobrang hirap!”

Sa puntong pinansiyal aniya, “Hindi kami pinabayaan ni Lord. May savings kami, may mga kaibigan, pamilya na tumulong sa amin. Pero sa panahong ‘yun, para sa akin, walang kuwenta ang pera. Walang nagawa ang pera para madugtungan ang buhay ng mga magulang ko.

Walang mayaman, walang mahirap sa COVID.”

“Dumating ako sa punto na natanong ko kung totoo bang may Diyos? Alam ko, kasalanan 'yun na matanong kung totoo ba Siya, natanong ko dahil sa sobrang sakit ng mga nangyari.

Patawad, Lord. Wala naman akong nakalimutang sabihin sa kanila, palagi ko naman sinasabi na mahal na mahal ko sila. Alam ko na ramdam nila ‘yun. Hanggang sa huling hininga nila, inilaban namin. Araw araw pa rin akong umiiyak, araw-araw iniisip ko ‘yung mga nangyari.”

Posible aniyang mula sa isang bisitang may virus nahawa ang kanyang ama noong kaarawan nito, “Yes, tinanong ko directly ‘yung tao. Siyempre, she will deny it, but no matter what, wala na, eh. Hindi na maibabalik ‘yung buhay ng parents ko. Sana lang, mas doble o triple ang naging actions niya bilang isang affected ng virus para hindi na nakahawa. Wala siyang konsensiya. Violator talaga siya, eh, hindi ko na naisip pa na mai-report siya kasi mas nauna siyang na-hospitalize after ng birthday ng dad ko, at saka naman na-confine ang parents ko. My dad has a lot of illness. My mom has her pneumonia and heart enlargement.”

Marami pa sanang plano silang magkakapatid para sa kanilang yumaong ama at ina, “May maayos naman kaming trabaho. Hindi man namin ma-afford ang mga mamahaling bagay na maibigay sa kanila dahil may mga kani-kanya rin kaming obligasyon sa sariling pamilya, pero ginagawan namin ng paraan lahat para sa mga magulang namin.”

Bilang isang sports enthusiast at marathoner, tibay ng puso at pagdarasal ang tanging kinakapitan ni Dixie upang maging matatag sa magkasabay na pagkawala ng kanyang magulang. “Being a survivor, walang ibang dapat gawin kundi ang magpakatatag.

Nangungulila ako, hinahayaan ko lang na maramdaman ko ‘yung sakit. Hindi ko pipilitin ang sarili ko na maka-move on dahil ang pagmo-move on, kusang mararamdaman ‘yan, hindi ‘yan puwedeng idikta sa sarili.

Dasal ko sa Diyos na gabayan ang mga magulang ko patungo sa lugar na dapat nilang kalagyan. Alalayan kaming mga naulila, bigyan ng lakas at panatilihing malusog at ligtas ang mga pangangatawan.”

MAG-ASAWANG COVID SURVIVORS: Walang pinipili ang COVID-19!

ni Lolet Abania | December 2, 2021

Hindi akalain ng mag-asawang John at Arneeh Bautista na sa kabila ng kanilang pagiging maingat sa maraming bagay ay darating ang matinding pagsubok sa kanilang pamilya— ang tamaan sila ng COVID-19.

Naganap ito noong Agosto ngayong taon nang umuwi ng bahay si John galing sa kanyang trabaho. Nakaramdam siya ng sobrang pagod at inuubo kaya sinabi niya ito agad sa kanyang misis.

Dahil maalam naman sa mga gamot si Arneeh, professor sa University of Santo Tomas (UST) na isa ring doctorate degree at nagtapos ng Pharmacy, tinawagan niya agad ang kaanak na doktor para maresetahan ng antibiotic at maipainom ito kay John, na may sinat na rin nang gabing ‘yun.

Kinabukasan, pumasok pa rin si John sa trabaho dahil maigi na raw ang kanyang pakiramdam habang si Arneeh ay naka-work from home. Nang araw na ‘yun, habang nagdidilig si Arneeh sa garden, nakaramdam siya ng matinding sakit ng katawan at sa pakiwari niya ay may lagnat na rin. Kinuha niya agad ang thermometer at mga damit saka nag-isolate sa kanilang guest room. Lumabas sa kanyang temperature na 39.8 degrees Celsius.

Tinawagan ni Arneeh ang dalawang anak na babae sa cell phone at sinabing naroon lamang siya sa guest room habang nilalagnat na.

Naghanap at nagtatawag na sa mga ospital ang kanyang anak, pero walang available na slot para sa kanilang mag-asawa. Tumawag na rin ang kanyang anak sa Valenzuela CESO para mapuntahan sa bahay at mai-swab test ang mag-asawa. Apat silang nai-swab test at lumabas na negative ang dalawang anak, pero sina John at Arneeh ay nagpositibo sa COVID-19.

Sa loob ng guest room, nakaramdam si Arneeh ng pagsisikip ng dibdib at nahihirapan na rin siyang huminga at dahil mayroon silang mga gamit, lumabas sa kanyang oxygen level na 88 o 89.

Bagama’t may kaba, nanalangin si Arneeh ng patnubay ng Panginoon at hiling ng kagalingan.

Hanggang sa isang ambulansiya ang dumating sa bahay at dinala silang mag-asawa sa E.

Rodriguez Memorial Medical Center sa Tala, Caloocan City.

Nang ma-confine sila sa facility ng Tala, napunta sa quarters ng mga lalaki si John habang si Arneeh sa mga babaeng may mga COVID-19.

Sa unang araw ni John sa Tala na puro COVID patients lang ang tinatanggap, nadatnan niya ang isang patay na inilalabas na sa kuwarto. Sa kabila ng kaba ni John, nanaig pa rin ang kanyang faith sa Diyos na gagaling siya at ang kanyang asawa.

Sa kuwarto naman ni Arneeh, dinatnan niya ang apat na babae, ang isa ay tulala, ang isa ay paralyzed na, ang isa ay iyak nang iyak, at ang isa ay hysterical na lahat sila ay naka-oxygen.

Kuwento ng mag-asawa, inaasikaso naman sila ng mga healthcare workers ng Tala dahil tinest agad ang kanilang dugo, in-X-ray habang sa second day ay pinainom na sila ng kanilang maintenance na mga gamot laban sa COVID at vitamins.

Sabi ni John, “Tinitingnan kami ng mga doktor, isa-isa at may sari-sariling doktor. Paulit-ulit na tini-test ang oxygen level namin na kailangan nasa 95 pataas. Inalagaan nila kami.

Sinasaksakan ng injection ang mga kasama ko, ako rin ay nasaksakan ng injection. ‘Yung iba tinubuhan sa likod, siguro gamot sa COVID ‘yun… Kapag 99 ang oxygen level, tuwang-tuwa ‘yung mga doktor at nurse. Talagang inalagaan kami, yung nurse, doktor, pharmacist.”

Tinanong ko si John kung ano’ng naramdaman niya nang malaman na positive siya sa COVID-19. Aniya, “Day one, talagang natakot kasi first time kong makakita ng pasyenteng naghihingalo, ‘yung isa patay na nu’ng pagpasok ko, matatakot ka talaga, tapos wala kaming bantay. Dumating din ang time na dahil hiwalay kami ng misis ko, okey lang, pero nu’ng nilagay sa isip ko ng demonyo na patay na raw ang misis ko, talagang kinabahan ako, pero salamat sa Diyos, ‘yung salita ng Diyos ang ipinanlaban ko, ‘Na kung nanatili ka sa Akin at ang salita Ko’y nasa iyo, anuman ang maibigan mo ay ipagkakaloob Ko.’ Kaya hayun, sabi ko, hinihiling ko na mabuhay pa ang misis ko. Eh, ngayon buhay siya, pero talagang sabi nila, dumapa na raw siya, talagang parang nararamdaman niya na kukunin na siya, eh. Talagang nahirapan ang misis ko, pero salamat sa Diyos na buhay siya.”

Nang tanungin kung dumating sa puntong susuko na sila, sabi ni John, “Hindi ako dumating sa ganu’n. Kasi ang salita ng Diyos ay talagang buhay, kaya sabi ko, ‘mabubuhay pa kami, Lord!’

Talagang matatakot ka, pero natutunan ko kay Bishop Emi na there are 366 fear not, kaya ‘yung may COVID ‘wag kayong matatakot, kasi minsan ‘yung COVID, mamamatay ka ‘pag natakot ka. Sasabihin na, ‘mamamatay na ako sa COVID’, hayun namatay nga siya! Kitang-kita ko ‘yun, patay talaga siya, kaya ‘wag kayong matakot, talagang maraming nabubuhay kahit na nagkaroon ng COVID.”

Mas matindi ang inabot ni Arneeh habang kasama ang mga ibang COVID patients sa kanilang kuwarto. Sa tanong na ano’ng naramdaman niya nang mag-positive na siya sa COVID at mga naging experience niya sa loob ng Tala facility, ani Arneeh, “Natakot, siyempre, tao lang din ako na nakakaramdam ng takot. Nakikita ko ang mga kasama ko na parang nawawalan na sila ng pag-asa. ‘Yung isa, tulala, may hysterical at sigaw nang sigaw, ‘yung isa ay umiiyak. Lahat sila naka-oxygen na. Ako, sobrang init ko, may lagnat, nahirapan ako dahil walang electric fan.

Pakiramdam ko napakainit hanggang sa pumunta ako sa gitna ng kuwarto at du’n ako nananalangin sa Panginoon.

“Inaalagaan kami ng mga nurse, ‘yung mga doctor, sobra ring pag-aasikaso nila sa amin, pero ‘yung isang kasama ko, hindi kinakain ‘yung pagkain niya. Sabay-sabay sila na kitang-kita kong hirap na hirap silang huminga. Day one pa lang, nakaramdam na ako ng init, sobrang init, tapos walang hangin, kasi siguro dahil nilalagnat na nga ako.

“Pero salamat sa Diyos, hindi Niya ako pinabayaan. Kitang-kita ko silang lahat na talagang pinanghihinaan na, ‘yung isa kausap sa cell phone sinasabing, ‘Wala, hindi ko na kaya, wala na ako,’ ‘yung mga ganu’ng salita. ‘Yung isa naman sigaw nang sigaw, tapos ‘yung isa tulala na nakaupo na lang sa kama niya habang naka-oxygen, hindi niya kinakain ‘yung pagkain niya.”

Bukod sa kinakitaan ng kawalan ng pag-asa ng mga kasama ni Arneeh, nagbigay din ng pangamba sa kanya ang araw-araw niyang nakikita sa labas ng bintana.

Kuwento ni Arneeh, “Everyday, nakakakita ako sa bintana ng cadaver bag na ibinababa mula sa third floor, marami talaga, halos lima araw-araw na ibinababa ng mga health workers para siguro i-cremate. Kaya nasasabi ko sa sarili ko, ‘Thank you, Lord, buhay pa ako, buhay din ang asawa ko. Malalampasan namin ito. Naaalala ko ‘yung verse sa Bible sa Exodus 14:14, ‘The Lord will fight for you, and you have only to be silent.’ Siya ang lumaban sa COVID para sa akin. Saka ‘yung, ‘Be still and know that I am God.’ Sobra, ‘pag natatakot ako, ‘yan ang nagpapalakas sa akin.”

Pero nabago ‘yun lahat ng mga kasama niya sa kuwarto nang masabi niya ito sa kanila.

“Dahil siguro sa mga nakikita ko sa kanila, nasabi ko sa kanila na, ‘Kapit lang tayo sa Diyos, mabubuhay pa tayo, lalabas pa tayo rito at gagaling tayo. Kapit lang sa Panginoon, huwag tayong matakot, hindi niya tayo pababayaan.’”

Unti-unti na ring napayapa sa kuwarto, hanggang sa isang araw nang tumawag ang asawa ng kasama ni Arneeh sa anak nitong pinayagang magbantay sa nanay niya.

Humanap na raw ng puwedeng magdasal para sa kanyang ina. Inalok ni Arneeh kung gusto nitong ipag-pray ang kanyang ina. Nagsabi naman itong puwedeng bang ipagdasal ang ina. Nang gabing ‘yun, mahimbing ang tulog ng lahat at kinabukasan, nakita na lang nilang inilalabas ito at patay na.

Sabi ni Arneeh, “Kahit ganu’n, naging maayos din ang pagkamatay niya, tapos isa-isa na kaming lumalabas. Lahat kami nag-negative na pero dapat tapusin ‘yung 14 days. Sa paglabas ko, meron namang kapalit, sila ‘yung mga health workers, mga nurse na tinamaan na rin ng COVID.”

Bilang COVID survivor, ang maipapayo ng mag-asawa sa mga walang COVID at tinamaan ng sakit, sagot ni John, “Payo ko sa wala, eh ‘wag kayong magtapang-tapangan, kung sinabing mag-mask, mag-mask. Talagang hindi ka uurungan ng COVID, nand’yan lang ‘yan sa tabi-tabi.

Buti ngayon, maginhawa na tayo, wala na yata, lumayas na yata, bumalik na yata ng China.

Palagay ko, hindi na babalik ‘yun. Para sa tinamaan ng COVID, magandang experience ‘yun.

Hangga’t nabubuhay kami, ipagmamalaki namin na nagka-COVID kami at gumaling kami sa ospital ng gobyerno. At saka sa Panginoon talaga, ‘yun ang nagpagaling sa amin, ‘yung salita ng Diyos talaga!

“Ang COVID hindi namimili, tayo namimili pa ng bakuna, kahit sino puwedeng tamaan, kahit may pera ka pa o kahit may bakuna ka, hindi talaga namimili ang COVID. Kaya kung may pagkakataon na magpabakuna, gawin niyo na para may proteksiyon sa sakit. Saka ‘yung pangako ng Panginoon, ‘I stand in the promises of God and His provisions,’” sabi naman ni Arneeh.

Sabi pa nina John at Arneeh, “Ang nagpagaling sa amin, ‘yung salita ng Diyos sa John 19:30 ang pinanghawakan namin, ang ginawa ni Hesus sa krus na sinabi Niya na, ‘It is finished!’

Kaya tapos na ang COVID, tapos na ang COVID sa pamilya namin. I-claim niyo rin. ‘Yun ang tagumpay ni Hesus, tinapos na niya ang COVID.”