Pangarap para sa ‘Pinas, kailan kaya darating?

ni Judith Sto. Domingo @Asintado | September 4, 2024

Kailan kaya? 

Iyan ang madalas na ating nasasambit sa tuwing may kinakaharap tayong sitwasyong ninanais nating bumuti ngunit malayo pa ni sa anino ng pagiging mabuti, o tinatanaw na pangarap na hindi natin alam kung kailan darating o kung darating pa nga ba sa ating henerasyon. 

Hindi naman tayo nawawalan ng pag-asa para sa Pilipinas sapagkat kailangang manatiling buhay ang kahit man lang maliit na sindi ng ilaw sa ating dibdib para magpatuloy bilang tulos ng liwanag saan man tayo naroroon — upang tahakin ang bawat mabuting hangarin para sa bayan. 

Ngunit lalong hindi naman tayo dapat manahimik na lamang at pigilan ang ating mga sarili na magtanong at marinig ng mariin. Ang ating tinig, mga saloobin, ang ating mga pangarap, at kondemnasyon sa mga bagay na walang puwang sa isang disenteng lipunan ay hindi dapat igapos na lamang ng takot o pakikisamang walang disposisyon o walang panuntunang marangal.  

Kailan kaya...

Kailan kaya hindi na kailangang lisanin ng ating mga kababayan ang Pilipinas para lamang humanap ng ikabubuhay na hindi matagpuan sa sariling bayan?

Kailan kaya hindi na malalagay sa peligro ang pagsasama at katapatan ng bawat mag-asawa sapagkat kailangang lumayo ng isa o kumapit sa patalim para makatagpo ng oportunidad na makapagbibigay ng salaping sasapat sa kanilang pangangailangan? 

Kailan kaya hindi na kailangang magpakakatulong ng ating mga kababaihan sa mga dayuhan at maharap sa banta ng pang-aabuso sa kamay ng kanilang mga amo?

At kailan kaya matitigil ang sistema ng korupsiyon sa Pilipinas na magmula sa pinakamababang sulok hanggang sa pinakamataas na lugar ay laging naghahanap ng puwang at kalalagyan para pagsamantalahan ang taumbayan?

Kailan kaya magkakaroon ng hiya sa katawan ang ilang mga pulitikong kasuka-suka ang ikinikilos, walang pakialam sa sitwasyon at dekada nang nasa poder ngunit wala namang silbi at nagawa?

Kailan kaya hindi na magpapagamit ang taumbayan sa mga pulitikong itong alam naman nilang ‘salot’ sa lipunan?

At kailan kaya hindi na mamomroblema ang mamamayan sa pagpapagamot o mga pangangailangang medikal dahil may maaasahang health insurance at hindi na kailangang pumila para sa kapos na tulong ng gobyerno?

Kailan kaya magkakaroon ng mataas na kalidad ng edukasyon ang bawat kabataang Pilipino nang hindi kinakailangang igapang sa hirap ng kanilang mga magulang?

Kailan kaya hindi na kailangang lipasan ng gutom, kumalam ng sikmura o mawalan ng pagkain ang hapag-kainan ng bawat pamilyang Pilipino saan mang nugnog ng bansa?

Kailan kaya magiging mura ang mga bilihin lalo na ang pagkain at mga pangunahing pangangailangan para mapagkasya ang suweldo at makaipon ng pambili ng sariling tahanan?

Kailan kaya matatapos ang kahirapan sa ating bayan?

Kailan kaya tayo magkakaroon ng maayos na pagpipilian tuwing eleksyon na magmamalasakit sa mamamayan at hindi gagamitin ang posisyon para lamang magpayaman? 

Kailan kaya...

O Pilipinas na mahal at bawat Pilipino, kailan ka gigising?

---

Kung may reaksyon, sumbong o katanungan, sumulat sa ASINTADO ni Judith Sto. Domingo sa BULGAR Bldg., 538 Quezon Ave., Quezon City o mag-email sa asintado.bulgar@gmail.com.

Isang liham muli para sa matalik na kaibigan

ni Judith Sto. Domingo @Asintado | August 30, 2024

Muli, pansamantala nating bigyang-daan ang hiling ng isa nating masugid na tagasubaybay na ilathala ang kanyang ikalawang bukas na liham para sa kanyang bukod-tanging malapit na kaibigan. 

Para sa aking pinakamamahal na matalik na kaibigang Buena:

Kumusta ka na? Matagal-tagal na rin nang tayo ay huling personal na nagkausap at minarapat kong ibuhos nang taimtim sa liham na ito ang aking naipong mga saloobin na tanging ikaw ang inspirasyon. 

Sandaling panahon pa lang ang nagdaan nang tayo ay maging magkaibigan, ngunit tila isang buong habambuhay na ang lumipas. Sukat ba naman na kung sa dating karaniwan kong buhay ay hindi ako makapaghintay ng katapusan ng linggo, mula nang makilala ka ay palagi ko nang inaasam ang bawat araw, mula sa dahan-dahang pagliwanag tuwing umaga hanggang sa pagtindig ng buwan sa kalaliman ng gabi. At kung dati’y manaka-naka lang ang aking pagdarasal, nitong mga nakalipas na panahon ay ito na palagi ang una kong ginagawa pagkagising at huling ginagawa bago matulog, at laging dalangin ang iyong kalusugan, kaligtasan at kaligayahan.Dahil sa kasiyahang iyong naidulot sa aking napakasimpleng buhay ay nagkakulay ang aking mundo kahit wala namang nabago sa aking kapaligiran.Tila ba nabuhay sa aking mga mata ang ’di-mabilang na mga munting detalye kahit napakaordinaryong mga tanawing noon ay halos hindi ko napapansin. Naipamulat mo sa aking diwa na mas marami pang kagandahan sa mundong ito na unti-unti ko pa lang natatanto. Iyo ring napapagtibay ang anumang lakas ng aking loob at lalo akong nagkakaganang harapin ang anumang hamon ng bawat 24 oras.

Kung kaya’t may katangi-tangi ring kaibahan na naidulot ang ating pagkakaibigan sa akin sa kasalukuyan. Kung dati ay ang mga pagsubok at sakit ng ulo sa hanapbuhay ang tanging nakapanlulumo ng aking kalagayan, ngayon, ang mga pagkakataong ikaw ay aking nabigo na nakapagdudulot ng sukdulang kalungkutan sa aking pagkatao. Ang aking mga kilos o pag-uugali na iyong hindi nagustuhan ay ilang beses nang nagdulot sa akin ng kawalan ng pag-asa, na tila humihinto ang pag-inog ng mundo at iniiwan akong para bang lobong hindi makalipad at umimpis dahil nawalan ng hangin. Sa ating mala-bagyong mga kabanatang iyon, pilit kong pinapalakas ang aking dibdib dahil tila wala akong ganang gumalaw ng kahit isang hakbang lamang.

Sa kabilang banda, kapansin-pansin na dala ng mga pagsubok sa ating pagkakaibigan ang pag-unawang ang mga ito ay nagpapatibay sa ating sariling mga kakayanan at pagkakakilala sa isa’t isa. Marahil pa nga ay paraan din ang mga iyon upang tayo ay lalong magsumikap na maging mabuti, mapagpakumbaba at matulungin sa iba.

Wala mang perpektong tao at kahit wala akong bahid ng pananadya, iyo sanang ipagpaumanhin at ipagpatawad ang aking mga pagkukulang. Lubos ko na ring nauunawaan ang iyong mga naramdamang hinagpis, dahil tila lumipat ang mga emosyon mula sa iyo papunta sa akin. Nakapagpalalim pa tuloy ito ng ating pagkakaibigan sa puntong halos tayo ay salamin na ng isa’t isa. Bukod pa riyan, sa paglalim ng ating pagiging magkaibigan, napapansin mo’t nararamdaman din kaya na marami sa mga tema at kuwento ng mga pelikula o linya ng mga kanta ay naging katotohanan na sa ating buhay?

Kung kaya’t may saysay na bukas sa mga mambabasa ng BULGAR ang ating mga naging liham na para sa isa’t isa. Na kung sakali’y makita rin nila ang kanilang sarili sa ating pagkakaibigan at lalo pa nilang maunawaan ang kanilang kani-kanyang mga karanasan at kalagayan. 

Natuldukan mo na nga ang aking talambuhay sa pagkakaroon ng matalik na kaibigan. Wala nang iba para sa akin sa larangang ito kundi ikaw. Nawa’y ganoon din ako sa iyo. 

Sana nga’y wala nang wakas ang ating pagiging bukod-tanging matalik na kaibigan para sa isa’t isa. Dalangin ko ito hanggang sa huling pintig, habang magiliw na tinatanaw ang kinabukasang walang hanggan.

Lubos na sumasaiyo,

Jo

---

Kung may reaksyon, sumbong o katanungan, sumulat sa ASINTADO ni Judith Sto. Domingo sa BULGAR Bldg., 538 Quezon Ave., Quezon City o mag-email sa asintado.bulgar@gmail.com.

Mga bayani ng bagong henerasyon

ni Judith Sto. Domingo @Asintado | August 28, 2024

Ginunita natin ang National Heroes Day o Araw ng mga Bayani nitong nakaraang Lunes. Sinariwa natin ang kabayanihan ng mga pinagpipitagang personalidad sa kasaysayan ng Pilipinas, silang mga nagdusa’t nag-alay ng kanilang buhay para sa ating kasarinlan. 

Gayundin sa kasalukuyan, marami tayong itinuturing na bayani ng makabagong panahon, ng bagong henerasyon. 

Sila ang ating mga kababayang naghahanapbuhay sa ibang bansa, na tinitiis mapalayo sa kanilang mga mahal sa buhay habang sa kabilang banda, ay nakapag-aambag sa pag-angat ng ekonomiya ng Pilipinas. 

Sila ang ating mga guro, na hindi matatawaran ang pagsisikap at pagtitiyaga para makapagpalalim ng karunungan at makapukaw ng diwa ng mga mag-aaral na matayog ang pangarap.

Sila ang mararangal na mga pulis, sundalo at coast guard, na ang katapangan sa pagharap sa panganib ay ating sandata para ipagtanggol ang sambayanan at bayan.

Higit sa lahat, bawat isa sa atin ay may taglay at kakayanang maging bayani kung ating pipiliin kahit sa payak na pamamaraan. 

Paano? Tulad ng pagbibigay ng inuming tubig o pagkain sa kababayang nangangailangan sa lansangan o saan man. O ng kaunting halaga hindi lamang sa namamalimos kundi sa waiter o security guard o parking attendant na nag-asikaso sa atin.

Tulad ng pagtangkilik sa malapit na sari-sari store o panaderya, o sa suking maagang gumigising sa pagbebenta ng sinusubaybayan nating BULGAR, o pagsuporta sa dumadaang magtataho, sorbetero o magbabalut — maliit na bagay ngunit malaking tulong sa bibilhan. 

Tulad ng maayos na pagbubukod-bukod ng ating basura o ang paghihiwalay sa nabubulok sa hindi, o ang tamang pagliligpit ng mga de-latang maaaring makasugat sa ating mga ulirang basurero.

Kadakilaan din ang pagdamay at pagkalinga sa kaibigang may mabigat na pinagdaraanang naghahanap ng makakasama para maibsan ang lungkot na dala ng pagkabigo o nakapanlulumong pangyayaring dumating nang hindi inaasahan sa kanyang buhay.

At napakarami pang ibang pamamaraan. 

Hindi lamang dapat maging bayani para sa sariling pamilya, kundi maging sa iba. Napakalaki ng mundong ating ginagalawan para lamang uminog ito sa apat na sulok ng ating tahanan. Ang pagpapalawak ng naaabot ng pisi ng ating kabutihan at kadakilaan hanggang sa kaya nitong maabot ay pagpapayabong ng mga bunga nito para sa ikabubuti ng mas nakararaming Pilipino.  

Sa bawat pagkakataon, sa kabila ng ating sariling mga pananagutan at pinagkakaabalahan ay asintaduhin nating ilagay ang sarili sa lugar ng iba. 

Hindi kailangang magpamalas ng kagila-gilalas na lakas para makatugon sa iba. O magkaroon ng kakaibang talento para abutin ang marami. Sa pagiging matulungin at maalalahanin kahit sa munting paraan, maaari nating ipadama sa kapwa na kaya nilang makabangon, makabuwelo at makalipad sa tamang panahon — sa bagwis at dampi ng ating pagtulong. 

Tumugon tayo sa samu’t saring tawag ng kabayanihan sa bawat araw. Huwag umasa ng anumang sukli o kapalit. Sapat na ang kaligayahang dala ng pagtugon sa panawagan ng kabutihan para magkaroon ng lakas na magpatuloy. Ang tunay na bayani ay hindi nakatuon ang pansin sa sarili, at hindi naghahangad ng pagkilala sa anumang kanyang ginawang kabayanihan.

---

Kung may reaksyon, sumbong o katanungan, sumulat sa ASINTADO ni Judith Sto. Domingo sa BULGAR Bldg., 538 Quezon Ave., Quezon City o mag-email sa asintado.bulgar@gmail.com.