LGU, hindi dapat Local Government Under Malacañang

ni Imee Marcos @Imeesolusyon | October 16, 2025

Alam n’yo mga beshie, bago ako naging senador, dumaan muna ako sa mga kanto — literal. Kabataang Barangay, Assemblywoman, Governor — lahat ‘yan dinaanan ko. Lahat ng klase ng reklamo, narinig ko na rin. Kaya ‘pag “LGU” ang usapan, hindi ko na kailangan ng Google. Kabisado ko ‘yan.

Ngayong panahon ng debolusyon, halos lahat ng trabaho — edukasyon, kalusugan, agrikultura — ibinagsak sa mga LGU. Pero bakit parang “Luging Government Unit” sila? Malaking responsibilidad ang ibinigay sa kanila — pero ang pondo, nakatali pa rin sa ITAAS!

Paano lalaban ang mga lokal kung puro utos mula sa taas at puro abiso mula sa DBM?

Kaya sa panukalang Senate Bill No. 119 o LGU Fiscal Autonomy Act, gusto nating baguhin lahat ng ‘yan — bigyan ng tunay na kalayaan ang mga LGU. ‘Yung may diskarte, may tapang, at may pondo para umaksyon agad, hindi ‘yung puro “review muna.”

Tatanggalin na natin ‘yung DBM review sa appropriation ordinances. Kasi kung laging “for review muna,” baka review na lang ang umabot, hindi serbisyo.

Kasi kung lagi na lang naghihintay ng “approval,” baka mauna pa ang bagyo kaysa sa tulong.

Ang tunay na serbisyo, nagsisimula sa baba — sa barangay, sa munisipyo, sa LGU mismo.

Ang LGU, hindi dapat Local Government Under Malacañang.

Kung gusto nating umangat ang bansa, panahon na para ang “L” sa LGU ay mangahulugang “Laya.” Agree mga beshie?!

Nanganganib ang mental health ng mga Pinoy

ni Imee Marcos @Imeesolusyon | October 10, 2025

Alam mo ‘yung pakiramdam na parang nauubos ka na? ‘Yung araw-araw kang binubugbog ng mahal na bilihin, baha, trapik, utang, at kung anu-anong iskandalo sa gobyerno — na parang teleserye na walang katapusan? Eh paano ka pa nga naman hindi mababaliw sa ganitong sistema?

World Mental Health Day ngayong Oktubre 10, kaya’t gusto kong isigaw ito nang malakas: “TAKE CARE OF OUR MENTAL HEALTH NOW!” 

‘Wag nating hayaang sirain ng corruption at iba pang mga problema ang ating pag-iisip. 

Ito ang realidad: marami tayong kababayan na tahimik na naghihirap — mga estudyanteng hindi makatulog, mga nanay na nilalamon ng pagod, at mga kabataang nawawalan ng gana sa buhay dahil wala man lang nakikinig sa kanila.

Kaya isinusulong ko ang Senate Bill No. 1171, para maamyendahan ang Mental Health Act. Simple lang ang punto: magpatayo tayo ng community-based mental health centers sa bawat probinsya, lungsod, at grupo ng bayan. Libre, abot-kamay, at may sapat na tao, gamot, at pasilidad. 

‘Wag natin kalimutan, mental health is a basic right. Hindi ito pribilehiyo ng iilan.

Panawagan ko rin sa mga mental health experts, nurses, at teachers: tulungan nating palawakin ang serbisyo. Bigyan natin ng training ang mga kabataan para sa peer counseling, tulungan natin ang mga guro na magkaroon ng counseling certification, at hikayatin din ang mga kababayan abroad na ibahagi ang kanilang kaalaman.

Sa totoo lang, ang kalaban ng mental health ang malawakang korapsyon at kawalan ng malasakit.

Kung kaya nating magsayang ng bilyun-bilyong budget para sa kampanya at paninira sa iba, kaya rin nating maglaan para sa mental health at iba pang proyekto na para sa tao.

Kasi kung hindi na natin kayang alagaan ang ating sarili, paano pa natin maaayos ang bansa at ang bulok na sistema?

Konektado na ang Pinoy, kahit sa huling hantungan!

ni Imee Marcos @Imeesolusyon | October 5, 2025

Sa kabila ng ingay at intriga sa pulitika, tuloy lang tayo sa trabaho. Hindi tayo natitinag, hindi tayo puwedeng matali sa away at bangayan — work as usual lang katulad ng karamihan.

Kailan lang ay tatlo sa ating mga panukalang batas ang naging ganap na BATAS. Yes beshie, batas na!

Una, term extension para sa ating barangay at SK officials. Apat na taon na ngayon ang kanilang termino. Ibig sabihin, suspendido muna ang barangay elections ngayong taon at sa 2026 na ulit ang laban. Mas mahaba ang panahon para magtrabaho, hindi puro kampanya at pamumulitika -- less gastos pa. Winner tayo du’n, ‘di ba?

Pangalawa, libreng libing para sa pinakamahihirap na pamilya. Harapin natin ang totoo: mahal mabuhay, luho ang magkasakit, at mas mahal ‘pag namatayan. Sa batas na ito, hindi na poproblemahin ng mga kababayan natin kung saan kukuha ng pera para ilibing ang kanilang mahal sa buhay. Kahit sa huling hantungan, may dignidad.

Pangatlo, Konektadong Pinoy Act. Batas na rin ang ating panukalang gawing mas mabilis at mas mura ang internet sa bansa. Malaking ginhawa ito para sa ating mga estudyante, sa mga OFW na araw-araw gustong makausap ang pamilya, at sa mga online worker. Walang disconnected sa Konektadong Pinoy -- lahat kabilang!

Pasado na rin ang ating Senate Resolution No. 127 o High Seas Treaty. Dininig na nila ang sigaw ng ating mga dukhang mangingisdang araw-araw naglalayag, kahit wala kasiguruhan kung may mauuwing huli. 

Napagtibay na rin natin ang Letter of Agreement (LOA) on Narcotics Control and Law Enforcement sa pagitan ng Pilipinas at Estados Unidos. Simpleng layunin: tapusin ang kalbaryo ng bansa sa ilegal na droga. 

At dahil Coop Month ngayong Oktubre, may ihihirit pa tayo, itotodo ko na ang panawagan ko: Bekenemen, paki-aprubahan na rin ang panukalang amyenda sa Cooperative Code! 

Ilan lang ‘yan sa mga nagawa natin sa Senado, at hindi diyan magtatapos. Marami pang nakapila, marami pang aasikasuhin. 

Kaya uulit-ulitin ko: trabaho muna bago eksena. Kayod lang nang kayod, dahil ang pera ng taumbayan dapat bumabalik sa kanila sa anyo ng proyektong tunay na mapakikinabangan.