Water activities na swak ngayong bakasyon

ni Mabel G. Vieron @Special Article | March 20, 2024

Ramdam na ramdam n’yo na ba ang summer mga Ka-BULGAR? Napakainit na ng panahon, hindi ba? Malamang nagpaplano na rin kayo ng mga lugar na pupuwedeng pasyalan at pagbakasyunan lalo na kung may sapat na panggastos.

Kung trip n’yo mag-enjoy sa tubig dahil sa init, mapa-swimming pool man, ilog, lawa, talon o dagat. Heto ang mga water adventure na puwede n’yong pagpilian ngayong bakasyon.

1. KAYAKING. Kung nais n’yong masubukan ang kayaking, why not? Ang kayaking ay isang sikat na water activity, maganda rin itong ehersisyo habang sinisipat ang magandang tanawin sa katubigan. Madalas na ang kayakers ay nage-enjoy sa mga ilog at lawa, puwede rin sa baybaying dagat at kung malakas ang inyong loob ay subukan n’yo rin sa karagatan. Pero besh, siguraduhin munang nakapagsanay na bago sumagwan at huwag n’yo ring kalimutan na magsuot ng personal flotation device.
   

2. SCUBA DIVING. Kung nais n’yo naman makita ang ganda ng ilalim ng karagatan lalo na sa Palawan, Bohol at iba pang diving destination sa bansa, ano pang hinihintay n’yo? Halina’t ihanda ang scuba diving gear. Lalo na kapag crystal blue ang tubig at sinasabing paraiso ang nasa kalaliman, huwag na itong palampasin pa! Pero, kundi ka pa kuntento na makakita ng mga lamang dagat sa aquarium at fish tank sa Ocean Park at nais mong mahawakan ang mga ito nang personal, scuba diving ang mainam para makita ang iba’t ibang isda tulad ng tuna, barracuda, talaba, pawikan at dolphins. Ingatan lang na huwag sisirain ang sea shells o kukuha ng anumang halamang-dagat na ipinagbabawal na kolektahin bilang respeto na rin sa ipinag-uutos ng batas. Copy?   
   

3. SNORKELING. Magandang pagmasdan ang sea floor lalo na ang isang diving spot kung walang sapat na scuba diving gear ay puwede nang mag-snorkeling. Kung ideal ang isang lugar na mag-snorkel ay subukan na itong gawin. Sa mababaw na bahagi ay puwede nang makita ang mga talangka, alimango, sea stars at iba pang shellfish.    
   

4. DRAGON BOAT.  Kung nahihirapan kang makatulog, ito raw ang ehersisyo na the best pamparelaks at pampatulog. Ang competitive rowing na ito umano na kapag kumpleto sa tulog ang isang atleta ay higit na mas malakas at maayos ang ritmo sa pagsagwan.
   

5. WAKEBOARDING O SURFING.  Usung-uso ang wakeboarding at surfing sa Camarines Sur at Subic Bay habang ang surfing ay sa Siargao o La Union. Kung maaksyong adventure ang iyong trip, magpalipad-lipad at magpaikut-ikot sa ibabaw ng tubig, wakeboarding ang okey para sa iyo.

Kapag na-try n’yo ito, nakakatiyak ako na uulit at uulit pa kayo! Huwag n’yong hayaan na ma-boring kayo ngayong tag-init. Oki? Deserved nating lahat mag-enjoy! 

Lalaki, 55 hrs. nag-punching bag, pasok sa Guinness

ni Mabel G. Vieron @Gulat Ka 'No?! | january 15, 2024

Gaano n’yo katagal kayang pagsusuntukin ang isang punching bag? Kung pangkaraniwang tao ang aking tatanungin, malamang kaya lang nila itong gawin ng 10-20 minuto. Ngunit maniniwala ba kayong may lalaking umabot ng 55 hours na sumusuntok sa punching bag? Yes, mga ka-Bulgar. Tama kayo ng nababasa, at siya ay walang iba kundi si Sidhu Kshetri, 42-anyos.

Siya ay isang lifelong martial artist na kumatawan sa India. At siya ay pinarangalan ng Guinness World Record bilang isang longest marathon punching a punch-bag.

Ayon sa kanya, “I have been practicing martial arts for the last 25 years, and I am interested in contributing to my country, so I decided to attempt this world record.”

Ang kanyang pagpapakita ng galing at talento ay isang nakakapagod na pagsubok. Ang bawat challenger ay nangangailangan na maghagis ng suntok isang beses bawat segundo, at pagkatapos ng bawat hampas sa punching bag, ang braso ay dapat bumalik sa orihinal nitong posisyon.

Tulad ng marathon, pagkatapos ng bawat tuluy-tuloy na oras ng aktibidad, ang challenger ay pinahihintulutan ng limang minutong pahinga. Sa pahingang ito lamang makakakain, makakatulog, at makakagamit ng banyo si Kshetri.

“The pain started around the 20-hour mark. At that point, I reminded myself that it was a test of my limits. I believed that if I stayed emotionally strong, I could endure the pain.

The toughest phase was the second night, approximately 30 hours in, as it was a continuous period without sleep. Enduring that was tough, but the encouragement and support from my friends and family kept me going, allowing me to push my limits.

Although I hadn't thought of stopping, I kept telling myself: ‘Just one more hour.”

Pagbabahagi pa nito.

Hindi naging madali para kay Kshetri ang lahat, anim na buwan din siyang nagsanay at naghanda para rito, at gumugugol siya ng 8 hours per day para mag-ensayo.  Kasama sa kanyang pang-araw-araw na gawain ang apat na oras na sesyon ng pagsasanay, mula alas-4 ng madaling araw hanggang alas-8 ng umaga, at muli siyang magsasanay pagsapit ng gabi.

Batay pa sa kanya, ang mas nakaka-challenge ay ang mental preparation. Kailangan umano niyang maging mentally and physically strong para rito.

Samantala noong 2013, nakamit din ni Kshetri ang isa pa niyang kampeonato sa pinakamaraming martial arts kicks sa loob ng tatlong minuto gamit lamang ang kanyang isang paa na may somatotal na 620 kicks. At noong taong 2011, nagsagawa rin siya ng pinakamaraming martial arts kicks sa isang minuto gamit lamang ang isang solong binti na umabot sa bilang na168.

Ngunit sa kasamaang palad, ang mga mga rekord na aking nabanggit ay na-beat ni Ahmad Amin Bodla, mula sa Pakistan. Pero, hindi pa rin umano magpapatalo si Kshetri dahil balak niya pa rin itong bawiin at naniniwala siyang kaya niyang talunin si Bodla.

Grabeng determinasyon ang ipinakita ni Kshetri, hindi ba mga ka-Bulgar? Kaya para sa ating mga inspiring martial artist d’yan na nagbabalak na sumubok, why not? Kung kinaya ng kampeonato si Kshetri, kakayanin din natin ito! Kailangan lang natin magkaroon ng tiwala sa ating sarili at mag-ensayo. Kaya ‘wag panghinaan ng loob.

Oki?

At para naman kay Mr. Kshetri, we salute you, and keep up the good work!

Gurong nagpakita ng katatagan at determinasyon

ni Mabel G. Vieron @Special Article | December 2, 2023

Guro o titser. Sanay tayo at nakamulatan na nating makita sila sa loob ng klasrum ng paaralan o kaya ay bilang private tutor.

Pero ang makita silang nasa loob ng city jail at nagtuturo sa mga preso, na-imagine n'yo ba ang kanilang "BUHAY SA LOOB"?

Ang kuwento ng buhay ng guro mula sa Macario B. Asistio Sr. High School – Unit 1 na si Mrs. Rosalina Nava, 56-anyos, ang napili naming ibahagi sa inyo dahil 'di lang ito nagbibigay ng inspirasyon sa lahat kundi nagpapakita rin ng ibang aspeto ng buhay na hindi natin nakasanayan.

Para sa gurong si Mrs. Rosalina Nava, ito ang tungkulin na labis niyang kinasisiyahan. Sa loob ng 31 years niyang pagtuturo, naging parte na ng buhay niya ang kanyang mga estudyante.

“Grade 1 pa lang ako, gustung-gusto ko nang maging teacher. Number 1 choice ko talaga ang pagiging guro,” simula niya.

Kahit na mas gusto ng kanyang ina para sa kanya ang Nursing, ‘di ‘yun naging hadlang para abutin ang kanyang pangarap na maging guro.

At ang pagtuturo para sa kanya ay hindi lang para sa kabataang nagsisimula pa lang hubugin para matuto, dahil ang kadalasang mga hawak niyang estudyante ay ‘yung mga maagang nagsipag-asawa pero gustong tumuloy sa pag-aaral sa pamamagitan ng Alternative Learning System (ALS) ng Department of Education.

“Puro kabataan pa, ‘yung mga pasaway sa regular school. Siyempre, 8 ang teacher, ‘pag nakaayawan nila ‘yung isa, hihinto na ‘yan mag-aral, tapos sa susunod na taon, ganu’n na naman,” paliwanag nito sa isa sa mga pagsubok na kaakibat ng pagtuturo niya sa ALS.

Lingid sa kaalaman ng iba, ang ALS ay mayroong dalawang klase — ang face-to-face at modular.

“Mas naging challenging sa akin ang pagtuturo rito, dahil du’n sa regular siyempre, natututukan mo sila, hindi katulad dito, para na kasi silang nawalan ng pag-asa.”

Hindi naging madali kay Ma’am Nava ang pagtuturo ng ALS, at kuwento pa nga niya, dati ay may naging estudyante siyang 56 at 64 years old na kumbaga, naghahanap lang umano ng satisfaction sa kanilang sarili.

“Mayroon akong naging estudyante, tatlo na noon ang anak niya, hindi siya nakapagtapos ng hayskul at nangibang-bansa na. Nu’ng nakapagtapos na ang kanyang mga anak, at may sari-sarili na ring pamilya, siya naman ‘yung nag-aral. Kaya silang mag-iina ang naging estudyante ko,” kuwento ni Ma’am Nava habang kitang-kita sa mukha ang kagalakan.

Mas pinili diumano niya ang ALS dahil dito siya mas na-challenge, at natuturuan niya pa ang mga kabataang nawalan na ng pag-asang makapagtapos.

At kung hindi naging madali kay Ma’am Nava ang pagtuturo ng ALS, ganu'n din ang kanyang naramdaman nang ma-assign siya sa Caloocan City Jail.

“Noong una, ayoko pang tanggapin ‘yun, kasi ayaw din ng mga anak ko, natatakot sila para sa akin. Kahit kasi hindi ka pa nakakapasok sa jail, matatakot ka talaga lalo na sa mga pelikulang napapanood natin. Akala mo maho-hostage ka ru’n, pero hindi kasi ‘yun ganu’n.

Unang-una, under process pa ‘yung kaso nila, kumbaga nagpapakabait pa sila r’yan,” dagdag-kuwento ni Ma’am Nava.

Ang una niyang naramdaman nu’ng mga panahong ‘yun ay takot, pero nu’ng mag-retire diumano ang isa niyang kasamahang guro sa city jail, siya na ang kinuha bilang kapalit nito.

Sa katunayan, nagdalawang-isip diumano si Ma'am Nava noon dahil tutol din ang kanyang mga anak at nag-aalala rin para sa kanyang kaligtasan. Halos 2,000 inmates umano ang nandu’n, at 800 sa mga ‘yun ay ‘di na nakapag-aral.

Kuwento nga niya, noong pandemic, nagkagulo sa loob ng kulungan at may binawian ng buhay.

Muntik na niyang iwanan noon ang pagtuturo roon pero aniya sa sarili, “Bahala na, bahala na ang Diyos.”

Sa dami diumano nilang ALS teacher, wala ni isang pumayag na magturo sa jail. At kung aayaw pa umano siya, paano na lang ang mga presong nangangailangan din ng edukasyon?

Kaya kung mayroon diumanong pasasalamatan si Ma’am Nava, ‘yun ay walang iba kundi ang kanyang kaibigan na naglakad ng kanyang papeles para maging ganap siyang ALS teacher.

Ang mahalagang aral na kanyang natutunan sa kanyang pagtuturo ay kailangang devoted ka sa iyong ginagawa. Kinakailangan niyang pagbutihin ang pagiging guro lalo na sa kanyang mga ALS students dahil dito niya nakita na halos lahat ng problema ay nasa kanila na.

Sa tuwing napapayuhan niya ang kanyang mga estudyante, mas nabu-boost ang kanilang moral upang ipagpatuloy ang kanilang buhay kahit na sila ay nagkamali.

“May chance pa sila. Ang ALS kasi ay second chance,” pang-eengganyo pa ni Ma’am Nava sa mga gusto ring ipagpatuloy ang pag-aaral sa kabila ng mga kabiguan sa buhay.

Ang payo naman na maibibigay niya para sa mga kabataan ay ipagpatuloy lamang ang pagsisikap, kahit ano pang kamalian at problema ang ating kaharapin, patuloy pa rin tayong maging matatag, lumaban at harapin ang bukas.

Tunay ngang ‘pag mahal mo ang iyong trabaho, walang makapipigil sa iyo para mapagtagumpayan ito.

Maraming salamat sa dedikasyong ipinapakita mo, Ma’am Rosalina Nava, isa kang malaking inspirasyon kaya mula sa pahayagang BULGAR, saludo po kami sa inyo!!!